Макун макун ки раво нест бе гунаҳи куштан

مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن

Марви Марв ки чароғӣу дидаи равшан

مرو مرو که چراغی و دیده روشن

Чу баргушодӣ аз лутфи хештани сари хам

چو برگشادی از لطف خویشتن سر خم

Димоғи мо зи хумор туаст обистан

دماغ ما ز خمار تو است آبستن

Мабанд он сари хамро чу кӣсаи мадхал

مبند آن سر خم را چو کیسه مدخل

Ки хона гардад торӣ ба бастани равзан

که خانه گردد تاری به بستن روزن

Чу одамӣ ба ғами омоҷи тирро монад

چو آدمی به غم آماج تیر را ماند

Надорад ӯ ҷузи мастӣу бихўдии ҷавшан

ندارد او جز مستی و بیخودی جوشن

Ду дасти ишқи мисоли ду даст Довӯд аст

دو دست عشق مثال دو دست داوود است

Ки ҳамчуи мум ҳаме гардад аз кафши оҳан

که همچو موم همی‌گردد از کفش آهن

Ҳадиси ишқи ҳам аз ъшқбоз бояд ҷуст

حدیث عشق هم از عشقباز باید جست

Ки ӯ чу оинаи ҳам нотиқаст ва ҳам алкн

که او چو آینه هم ناطق است و هم الکن

Дило ду дасти баровари сабк ба гардани ишқ

دلا دو دست برآور سبک به گردن عشق

Агар чаҳ дорад ӯ хӯни халқ дар гардан

اگر چه دارد او خون خلق در گردن

зи хўнбҳои бнтрсд ки ганҷ ҳо дорад

ز خونبها بنترسد که گنج‌ها دارد

Ки мурда зинда шавад зон вавораад зи кафан

که مرده زنده شود زان و وارهد ز کفن

Гирифт хоби гиребон ту биппар сӯии ғайб

گرفت خواب گریبان تو بپر سوی غیب

Бгаҳи зи ғайби биёеи кашони кашони доман

بگه ز غیب بیایی کشان کشان دامن

Ки то тамоми ғазалро бигӯямат фардо

که تا تمام غزل را بگویمت فردا

Ки гул пагоҳ бичинанд мардум аз гулшан

که گل پگاه بچینند مردم از گلشن