Барои чашми ту сад чашми бади тавон дидан

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

Чаҳ чашми дорӣ эй чашми мо ба ту равшан

چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

Паии ризои ту одам гирист сесад сол

پی رضای تو آدم گریست سیصد سال

Ки то зи хандаи васлаши кушодаи гашти даҳан

که تا ز خنده وصلش گشاده گشت دهن

Ба қадари гиря буд хандаи ту яқин май дон

به قدر گریه بود خنده تو یقین می‌دان

Ҷазои гиря абраст хандаҳои чаман

جزای گریه ابر است خنده‌های چمن

Агар на аз насаб одамӣ бирав мгарӣ

اگر نه از نسب آدمی برو مگری

Ки нест аз сияҳии зангро бкоу ҳузн

که نیست از سیهی زنگ را بکا و حزن

Чу худ сипеди надидаи сети Рӯсия шод аст

چو خود سپید ندیده‌ست رو سیه شادست

Чу пӯри қайсари рӯмии ту роҳ занг бизан

چو پور قیصر رومی تو راه زنگ بزن

Басӣ хаданг хӯрд аспи тозии ғозӣ

بسی خدنگ خورد اسپ تازی غازی

Ки тозӣаст на полонӣасту неи кавдан

که تازی است نه پالانی است و نی کودن

Хусӯси мураккаби тозӣ ки ту бар ӯ бошӣ

خصوص مرکب تازی که تو بر او باشی

Нишастае шаҳи ҳиҷоу паҳлавони змн

نشسته‌ای شه هیجا و پهلوان زمن

Чу хорпушт шавад пушту паҳлуаш аз тир

چو خارپشت شود پشت و پهلوش از تیر

Ки ҳаст дар сафи ҳиҷоши кару фари ватан

که هست در صف هیجاش کر و فر وطن

Чу шоҳи даст ба пушту сараши Фрўмолд

چو شاه دست به پشت و سرش فرومالد

Ки эй гузидаи сари охири тӯии мхсси ман

که ای گزیده سر آخر توی مخصص من

Шаванд он ҳамаи тираш чу чӯбҳои набот

شوند آن همه تیرش چو چوب‌های نبات

Ҳамаи ҳаловату лиззати ҳамаи атоу мнн

همه حلاوت و لذت همه عطا و منن

Хабар надорад полоне аз ин лиззат

خبر ندارد پالانیی از این لذت

Сипари саломату маҳрӯм ва бебаҳоу саман

سپر سلامت و محروم و بی‌بها و ثمن

з гуфт тавба кунам тавба суд нест маро

ز گفت توبه کنم توبه سود نیست مرا

Ба пеши панҷаи ?ут эй Арсалони тавбаи шикан

به پیش پنجه‌ات ای ارسلان توبه شکن