Агар сазои лаб ту набӯд гуфта ман

اگر سزای لب تو نبود گفته من

Барор санги гарону даҳон ман башикан

برآر سنگ گران و دهان من بشکن

Чу Тифл биҳдаҳ гуяд на модари мушфиқ

چو طفل بیهده گوید نه مادر مشفق

Паии адаби лаб ӯро Фрўбрди сӯзан

پی ادب لب او را فروبرد سوزن

Ду сад даҳону ҷаҳон аз барои ъзи лабат

دو صد دهان و جهان از برای عز لبت

Бисӯз ва пора кун ва бардарону барҳами зан

بسوز و پاره کن و بردران و برهم زن

Чу ташнае дӯди астох бар лаби дарё

چو تشنه‌ای دود استاخ بر لب دریا

На мавҷи теғи براردи ббрдши гардан

نه موج تیغ برآرد ببردش گردن

Ғуломи сӯсанами аиро ки дид гулшани ту

غلام سوسنم ایرا که دید گلشن تو

зи шарми наргиси ту даҳ забонаш шуд алкн

ز شرم نرگس تو ده زبانش شد الکن

Валек ман чу дафам чун зании ту каф бар ман

ولیک من چو دفم چون زنی تو کف بر من

Фиғон кунам ки рухамро бикӯб чун ҳован

فغان کنم که رخم را بکوب چون هاون

Марои з даст манеҳ то самоъи гарм буд

مرا ز دست منه تا سماع گرم بود

Бикаш ту домани худ аз ҷаҳони трдомн

بکش تو دامن خود از جهان تردامن

Балии зи гулшан маънӣаст чашмҳо махмур

بلی ز گلشن معنی است چشم‌ها مخمور

Валек нағмаи булбул хушаст дар гулшан

ولیک نغمه بلبل خوش است در گلشن

Агар таҷаллии Юсуфи бараҳна хубтар аст

اگر تجلی یوسف برهنه خوبتر است

Ду чашм боз нагардад магар ба пероҳан

دو چشم باز نگردد مگر به پیراهن

Агар чаҳ шаъшааи офтоби ҷон асл аст

اگر چه شعشعه آفتاب جان اصل است

Бар он фалак нарасида сети одамӣ бе тан

بر آن فلک نرسیده‌ست آدمی بی‌تن

Хамаш кигар даҳанами мурда шӯй барбандад

خمش که گر دهنم مرده شوی بربندد

зи гӯри ман шинавии ин навои пас мурдан

ز گور من شنوی این نوا پس مردن