эй ту амон ҳар балои мо ҳама дар амони ту

ای تو امان هر بلا، ما همه در امان تو

Ҷони ҳама хушаст дар сояи лутфи ҷони ту

جان همه خوش است در، سایهٔ لطف جان تو

Шоҳи ҳамаи ҷаҳони тӯии асли ҳамаи касони тӯй

شاه همه جهان تویی، اصل همه کسان تویی

Чунк ту ҳастӣ он мо нест ғам аз касони ту

چونک تو هستی آنِ ما، نیست غم از کسانِ تو

Абри ғами ту эй қамар омад дӯш бар ҷигар

ابرِ غم تو ای قمر! آمد دوش بر جگر

Гуфт марои зи бом ва дар сад сиқт аз забони ту

گفت «مرا ز بام و در، صد سقط از زبان تو»

Ҷусти дилами зи қол ӯ рафт бар хаёл ӯ

جست دلم ز قال او، رفت بر خیال او

Шояд эй наботи хуи ин ҳама дар замони ту

شاید ای نبات‌خو این همه در زمان تو

Ҷони маро дар ин ҷаҳон оташ туаст дар даҳон

جان مرا در این جهان، آتش توست در دهان

Аз ҳаваси висоли ту вази талаби ҷаҳони ту

از هوس وصال تو، وز طلب جهان تو

Нест марои зи ҷисму ҷон дар раҳи ишқи ту нишон

نیست مرا ز جسم و جان، در ره عشق تو نشان

з онк нағӯл май рӯм дар талаби нишони ту

زآنک نغول می‌روم، در طلب نشان تو

Банда бидид ҷавҳарати ланг шудаи сет бар дарат

بنده بدید جوهرت، لنگ شده‌ست بر درت

Мондаам эй ҷавоҳирӣ бар тарафи дукони ту

مانده‌ام ای جواهری! بر طرف دکان تو

Шод шавад дилу ҷигар чун бигушое он камар

شاد شود دل و جگر، چون بگشایی آن کمر

Бозгшои ту хуши қабои он камар аз миёни ту

بازگشا تو خوش قبا، آن کمر از میان تو

То назарӣ ба ҷон кунӣ ҷони маро чу кон кунӣ

تا نظری به جان کنی، جان مرا چو کان کنی

Дар табризи шамси дайни нақди расм ба кони ту

در تبریز شمسِ دین، نقد رسم به کان تو