Надидам дар ҷаҳони касро ки то сари пари набӯдаи сет ӯ

ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده‌ست او

Ҳамаи ҷӯшону пуроташи камӣни андари баҳонаи ҷӯ

همه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه جو

Ҳама аз ишқи бррстаҳи ҷигарҳо хастаи лаби баста

همه از عشق بررسته جگرها خسته لب بسته

Вале дар гулшани ҷонишони шақоӣқҳои ту бар ту

ولی در گلشن جانشان شقایق‌های تو بر تو

Ҳақоиқҳои неку бад ба шер хуфта ме монад

حقایق‌های نیک و بد به شیر خفته می‌ماند

Ки оламро занад барҳам чу дастии брнҳӣ бар ӯ

که عالم را زند برهم چو دستی برنهی بر او

Басии хуршеди афлокии ниҳон дар ҷисм ҳар хокӣ

بسی خورشید افلاکی نهان در جسم هر خاکی

Басии шерони ғуррандаи ниҳон дар сӯрати оҳӯ

بسی شیران غرنده نهان در صورت آهو

Ба мисли хилқат мардум назод аз хок ва аз анҷум

به مثل خلقت مردم نزاد از خاک و از انجم

Вгрчаҳи зоди баси нодир аз ин домоду кадбону

وگرچه زاد بس نادر از این داماد و کدبانو

Замирати бас маҳал дорад қадами фавқ Зуҳал дорад

ضمیرت بس محل دارد قدم فوق زحل دارد

Агарчӣ андари обу гули фурушади пош то зону

اگرچه اندر آب و گل فروشد پاش تا زانو

Равон гашта сет аз болои зулоли лутф то ин ҷо

روان گشته‌ست از بالا زلال لطف تا این جا

Ки эй ҷони гули олӯда аз ин гули хешро вошў

که ای جان گل آلوده از این گل خویش را واشو

Наме бинии ту ин замзами фурӯтар май рӯй ҳар дам

نمی‌بینی تو این زمزم فروتر می‌روی هر دم

Агар Айюбӣу муҳаррам ба зери пои ҷӯи дору

اگر ایوبی و محرم به زیر پای جو دارو

Чу шустан гирад ӯ худро рибоед оби ҷӯ ӯ ро

چو شستن گیرد او خود را رباید آب جو او را

Чу себаш май баради ғалатон ба боғи хуррам бе сӯ

چو سیبش می‌برد غلطان به باغ خرم بی‌سو

Ба сибстон расад себаш раҳад аз санги осебаш

به سیبستان رسد سیبش رهد از سنگ آسیبش

Набинад андари он гулшан ба ҷузи осеби шафтолу

نبیند اندر آن گلشن به جز آسیب شفتالو

Дили вису дил ромин бибинад ҷинати ваҳдат

دل ویس و دل رامین ببیند جنت وحدت

Гули сурху гул хайрӣ нишинад масти рӯ бо рӯ

گل سرخ و گل خیری نشیند مست رو با رو

Аз он сӯ дар кафи ҳурии шароби софи ангурӣ

از آن سو در کف حوری شراب صاف انگوری

Аз ин сӯ карда рӯи бонӯ ба хандаи сӯии рўбонў

از این سو کرده رو بانو به خنده سوی روبانو

Дар он боғи хуши аълўФаҳи спии пӯшон чу ашкўФаҳ

در آن باغ خوش اعلوفه سپی پوشان چو اشکوفه

Ки рстим аз сияҳи кории з мозў рафт он мо зу

که رستیم از سیه کاری ز مازو رفت آن ما زو

Басиратҳо кушода ҳар назари ҳайрон дар он манзар

بصیرت‌ها گشاده هر نظر حیران در آن منظر

Даҳони пурқанду пуршукри ту худ боқишро баргӯ

دهان پرقند و پرشکر تو خود باقیش را برگو