зи бомдоди саодати се бӯса дод маро

ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا

Ки бомдоди анояти хуҷастаи боди маро

که بامداد عنایت خجسته باد مرا

Ба ёди ор дило то чаҳ хоб дидӣ дӯш

به یاد آر دلا تا چه خواب دیدی دوش

Ки бомдоди саодати дарии кушоди маро

که بامداد سعادت دری گشاد مرا

Магар ба хоб бидидам ки маи марои бардошт

مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشت

Бабрад бар фалак ва бар фалаки ниҳоди маро

ببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا

Фитода дидам дилро хароб дар роҳаш

فتاده دیدم دل را خراب در راهش

Таронаи гӯйон кин дам чунин фитод маро

ترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا

Миёни ишқу дилами пеш корҳо бӯда сет

میان عشق و دلم پیش کارها بوده‌ست

Ки андаки андаки оидҳмӣ ба ёди маро

که اندک اندک آیدهمی به یاد مرا

Агар намӯд ба зоҳир ки ишқи зоди зи ман

اگر نمود به ظاهر که عشق زاد ز من

Ҳаме бидон ба ҳақиқат ки ишқи зоди маро

همی‌بدان به حقیقت که عشق زاد مرا

Аё падеди сифотати ниҳон чу ҷони зотат

ایا پدید صفاتت نهان چو جان ذاتت

Ба зоти ту ки туе ҷумлагии муроди маро

به ذات تو که تویی جملگی مراد مرا

Ҳаме расад зи туами бӯса ва наме байнам

همی‌رسد ز توام بوسه و نمی‌بینم

зи пардаҳои табиат ки ин кӣ дод маро

ز پرده‌های طبیعت که این کی داد مرا

Мабар вазифаи раҳмат ки дар фанои уфтам

مبُر وظیفهٔ رحمت که در فنا افتم

Фиғони бароварами он ҷо ки дод дод маро

فغان برآورم آن جا که داد داد مرا

Ба ҷои бӯса агар худ маро расад дашном

به جای بوسه اگر خود مرا رسد دشنام

Хушам ки ҳодиса карда сети Авестоади маро

خوشم که حادثه کرده‌ست اوستاد مرا