Ман ғуломи қамарами ғайри қамар ҳеҷ магӯ

من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو

Пеши ман ҷузи сухани шамъу шукр ҳеҷ магӯ

پیش من، جز سخن شمع و شَکَر، هیچ مگو

Сухан ранҷ магӯ ҷузи сухан ганҷ магӯ

سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو

Вар аз ин бехабарӣ ранҷ мабар ҳеҷ магӯ

ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو

Дӯш девона шудам ишқ маро дид ва бигуфт

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت:

Омадам наъра мазан ҷомаи мдр ҳеҷ магӯ

«آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو»

Гуфтам эй ишқи ман аз чиз дигар май тарсам

گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم»

Гуфт он чиз дигар нест дигар ҳеҷ магӯ

گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو

Ман ба гӯши ту суханҳои ниҳон хоҳам гуфт

من به گوش تو، سخن‌های نهان خواهم گفت

Сар биҷунбон ки балии ҷуз ки ба сар ҳеҷ магӯ

سر بجنبان که بلی، جز که به سر، هیچ مگو

Қамарии ҷони сифатӣ дар раҳи дил пайдо шуд

قمری، جان‌صفتی، در ره دل پیدا شد

Дар раҳи дил чаҳ латифаст сафар ҳеҷ магӯ

در ره دل، چه لطیف‌ست سفر! هیچ مگو»

Гуфтам эй дил чаҳ маи сети ин дил ишорат ме кард

گفتم: «ای دل! چه مه‌ست این؟» دل اشارت می‌کرد

Ки на андоза туаст ин бигузар ҳеҷ магӯ

که «نه اندازهٔ توست این، بگذر، هیچ مگو»

Гуфтам ин рӯй фириштаи сети аҷаб ё башар аст

گفتم: «این روی، فرشته‌ست، عجب یا بشرست؟»

Гуфт ин ғайри фириштаи сету башар ҳеҷ магӯ

گفت: «این غَیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو»

Гуфтам ин чист бигӯ зер ва зибр хоҳам шуд

گفتم: «این چیست؟ بگو، زیر و زبر خواهم شد»

Гуфт мебош чунин зеру зибр ҳеҷ магӯ

گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر، هیچ مگو

эй нишаста ту дар ин хона ӣ пари нақшу хаёл

ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال!

Хез аз ин хона бирав рахти бабр ҳеҷ магӯ

خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو»

Гуфтам эй дил падарӣ кун на ки ин васф худост

گفتم: «ای دل! پدری کن، نه که این وصف خداست؟»

Гуфт ин ҳаст вале ҷони падар ҳеҷ магӯ

گفت: «این هست، ولی جان پدر! هیچ مگو»