Шукри эзадро ки дидам рӯй ту

شکر ایزد را که دیدم روی تو

Ёфтам ногуҳи раҳеи ман сӯии ту

یافتم ناگه رهی من سوی تو

Чашми гирёнами з гиря кунад буд

چشم گریانم ز گریه کند بود

Ёфт нур аз наргиси ҷодӯии ту

یافت نور از نرگس جادوی تو

Бас бигуфтам кӯи висолу кӯи нҷоҳ

بس بگفتم: «کو وصال و کو نجاح؟»

Баради ин кӯи кӯи маро дар кӯии ту

برد این کو کو مرا در کوی تو

Аз лаби иқболу давлат бӯса ёфт

از لب اقبال و دولت بوسه یافت

Ин лабони хушки мадҳати гӯии ту

این لبان خشک مدحت گوی تو

Тири ғамро аспр монеъ набӯд

تیر غم را اسپری مانع نبود

Ҷузи зираҳоӣ ки дорад мӯии ту

جز زره‌هایی که دارد موی تو

Осмони ҷоҳӣ ки ӯ шуд фарши ту

آسمان جاهی که او شد فرش تو

Шермардӣ кӯ шавад оҳӯии ту

شیرمردی کو شود آهوی تو

Шоди бахтӣ ки ғами ту қӯт ӯ аст

شاد بختی که غم تو قوت اوست

Паҳливонӣ кӯ фитад паҳлавии ту

پهلوانی کو فتد پهلوی تو

Ҷусту ҷӯӣ дар дилами андохтӣ

جست و جویی در دلم انداختی

То зи ҷусту ҷӯи рӯм дар ҷӯии ту

تا ز جست و جو روم در جوی تو

Хокроҳоӣу ҳўиӣ кӣ бадӣ

خاک را هایی و هویی کی بدی

Гар набӯдӣ ҷазбҳоиу ҳўии ту

گر نبودی جذب‌ های و هوی تو؟!

Оби дарё то ба каъб ояд варо

آب دریا تا به کعب آید ورا

Кӯ биёбад бӯса бар зонуии ту

کو بیابد بوسه بر زانوی تو

Бас ки то ҳар кас равад бар табъи хеш

بس! که تا هر کس رود بر طبع خویش

Ҷумлаи халқонро набошад хуии ту

جمله خلقان را نباشد خوی تو