Куҷост мутриби ҷон то зи наъраҳои сало

کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا

ДроФкнди дам ӯ дар ҳазор сари савдо

درافکند دم او در هزار سر سودا

Бигуфтаам ки нагӯям валек хоҳам гуфт

بگفته‌ام که نگویم ولیک خواهم گفت

Ман аз куҷо ва вафоҳои аҳдҳо зи куҷо

من از کجا و وفاهای عهدها ز کجا

Агар замин ба саросар бирӯяд аз тавба

اگر زمین به سراسر بروید از توبه

Ба як дами он ҳамаро ишқи бадрӯд чу гё

به یک دم آن همه را عشق بدرود چو گیا

Аз онки тавба чу бандаст банд напазирад

از آنک توبه چو بندست بند نپذیرد

Улувва мавҷ чу кҳсору ғарраи дарё

علو موج چو کهسار و غره دریا

Миёни абрӯат эй ишқи ин замони грҳист

میان ابروت ای عشق این زمان گرهی‌ست

Ки нест лоиқи он рӯй хуб аз он бозо

که نیست لایق آن روی خوب‌، از آن باز‌آ

Маро ба ҷумлаи ҷаҳони кор кас наёяд хуш

مرا به‌جمله جهان کار‌ِ کس نیاید خوش

Ки корҳои ту дидам муносибу ҳамто

که کارهای تو دیدم مناسب و همتا

Чу офтоби ҷамолати баромад аз машриқ

چو آفتاب جمالت برآمد از مشرق

зи зарра зарра шунидам ки нъми мавлоно

ز ذره ذره شنیدم که نعم مولانا

Ҳлоўтист дар он оби баҳри зхорт

حلاوتی‌ست در آن آب بحر زَخّارت

Ки шуд аз ӯ ҷигари обро ҳам истисқо

که شد از او جگر‌ِ آب را هم استسقا

Худои паҳлавӣ ҳар дард доруе биниҳод

خدای پهلوی هر درد دارویی بنهاد

Чу дард ишқ қадимаст монад бе зи даво

چو درد عشق قدیم است‌، ماند بی ز دوا

Вагар даво буд инро ту худ равои дорӣ

وگر دوا بود‌ این را‌، تو خود روا داری

Ба коҳи гул ки биндўдаҳаст боми само

به کاه‌گل که بیندوده است بام سما‌؟

Касе ки навбати алФқр фахр зад ҷонаш

کسی که نوبت الفقر فخر زد جانش

Чаҳ илтифоти намояд ба тоҷу тахту ливо

چه التفات نماید به تاج و تخت و لوا‌؟

Чу боғу роғи ҳақоиқ ҷаҳон гирифт ҳама

چو باغ و راغ حقایق جهان گرفت همه

Миёни зҳргёҳӣ чаро чаранд чаро

میان زهر‌گیاهی چرا چرند چرا‌؟

Даҳони парасти сухан лек гуфт имкон нест

دهان پرست سخن لیک گفت امکان نیست

Ба ҷони ҷумла мардон бигӯ ту боқӣ ро

به جان جمله مردان بگو تو باقی را