Омад хаёли он рух чун гулистони ту

آمد خیال آن رخ چون گلستان تو

Ва оварад қиссаҳои шукр аз лабони ту

و آورد قصه‌های شکر از لبان تو

Гуфтам бадв чаҳ бохабарӣ аз замири ҷон

گفتم بدو چه باخبری از ضمیر جان

Ҷону ҷаҳон чаҳ бе хабаранд аз ҷаҳони ту

جان و جهان چه بی‌خبرند از جهان تو

Охир чаҳ бӯдае ва чаҳ бӯда сети асли ту

آخر چه بوده‌ای و چه بوده‌ست اصل تو

Охир чаҳ гавҳарӣ ва чаҳ бӯда сети кони ту

آخر چه گوهری و چه بوده‌ست کان تو

Даллолаи ишқ буду марои сӯй ту кашид

دلاله عشق بود و مرا سوی تو کشید

Аввали ғуломи ишқам ва он гоҳи он ту

اول غلام عشقم و آن گاه آن تو

Биниҳод даст бар дили пурхӯн ки он кист

بنهاد دست بر دل پرخون که آن کیست

Ҳар чанд шарм буд бигуфтам каз он ту

هر چند شرم بود بگفتم کز آن تو

Бар чашм ман фитод варо чашм гуфт чист

بر چشم من فتاد ورا چشم گفت چیست

Гуфтам мҳо ду абртар дирафшони ту

گفتم مها دو ابر تر درفشان تو

Аз хӯн ба заъфарон дилам дид лолаи зор

از خون به زعفران دلم دید لاله زار

Гуфтам ки глрхои ҳамаи нақшу нишони ту

گفتم که گلرخا همه نقش و نشان تو

Ҳар ҷо ки буи кард зи ман буи хеш ёфт

هر جا که بوی کرد ز من بوی خویش یافت

Гуфтам накӯи нигар ки чунинам ба ҷони ту

گفتم نکو نگر که چنینم به جان تو

эй шамси дайни муфаххари табризи ҷони мост

ای شمس دین مفخر تبریز جان ماست

Дар ҳалқаи вафо бар дардии кашони ту

در حلقه وفا بر دردی کشان تو