Ин тарки моҷарои зи ду ҳикмат бурун набӯ

این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبو

ё кӣнаро нуҳуфтан ё афву ҳасани ху

یا کینه را نهفتن یا عفو و حسن خو

ё онк моҷаро накунӣ ба ҳар фурсатӣ

یا آنک ماجرا نکنی به هر فرصتی

ё бркнии зи хеши ту он кини ту ба ту

یا برکنی ز خویش تو آن کین تو به تو

Аз ёри бад чаҳ ранҷӣ аз нақси худ биринҷ

از یار بد چه رنجی از نقص خود برنج

Кони хасм акс туаст мапиндорашон ту ду

کان خصم عکس توست مپندارشان تو دو

Аз кибру бухл ғайр маранҷу зи хеши ранҷ

از کبر و بخل غیر مرنج و ز خویش رنج

Зеро ки аз дай омад афсурдагии ҷӯ

زیرا که از دی آمد افسردگی جو

зи афсурдагӣ ғайр наранҷед гарми ишқ

ز افسردگی غیر نرنجید گرم عشق

Кандар тамӯзи мардуми ташнаи сети барфи ҷӯ

کاندر تموز مردم تشنه‌ست برف جو

Он хашми анбиё мисли хашм модар аст

آن خشم انبیا مثل خشم مادر است

Хашмӣаст пари зи ҳалами паии Тифли хубрӯ

خشمی است پر ز حلم پی طفل خوبرو

Хашмӣаст ҳамчуи хок ва яке хок бар диҳад

خشمی است همچو خاک و یکی خاک بر دهد

Насрину сӯсану гули Садбарги машки бӯ

نسرین و سوسن و گل صدبرگ مشک بو

Хокӣ дигар буд ки ҳамаи хор бар диҳад

خاکی دگر بود که همه خار بر دهد

Ҳар чанд ҳар ду хоки яке ранги бади амӯ

هر چند هر دو خاک یکی رنگ بد عمو

Дар гӯр мор нест ту пурмори сила Эй

در گور مار نیست تو پرمار سله‌ای

Чун ҳаст ин хисоли бадати як ба як аду

چون هست این خصال بدت یک به یک عدو

Дар нутфа май нигар ки ба як ранг ва як фан аст

در نطفه می‌نگر که به یک رنگ و یک فن است

Зангӣ ва ҳиндӯасту Қурайшӣ боулувва

زنگی و هندو است و قریشی باعلو

Эърозу ҷисми ҷумлаи ҳамаи хокҳост бас

اعراض و جسم جمله همه خاک‌هاست بس

Дар мартабаи нигар ки сФўл омаду смў

در مرتبه نگر که سفول آمد و سمو

Чун косаи гадоён ҳар зарра бар раҳаш

چون کاسه گدایان هر ذره بر رهش

Онро кунад пар аз зар ва дар дайгарии тсў

آن را کند پر از زر و در دیگری تسو

Аз неки бади бзоид чун габри зи аҳли дайн

از نیک بد بزاید چون گبر ز اهل دین

Вази бади накӯи бзоид аз сонеъии ҳў

وز بد نکو بزاید از صانعی هو

Гӯйӣ фусӯс бошад каз ман фусӯси хор

گویی فسوس باشد کز من فسوس خوار

Сарфаи барад на худ ман сарфа барам аз ӯ

صرفه برد نه خود من صرفه برم از او

Ин моя мендонӣ кин суд ҳар ду кун

این مایه می‌ندانی کاین سود هر دو کون

Андар саховатаст на дар касби сӯ ба сӯ

اندر سخاوت است نه در کسب سو به سو

Худроу дӯстонро эсори бахш аз онк

خود را و دوستان را ایثار بخش از آنک

Болодўаст ҳирси ту бепой чун каду

بالادو است حرص تو بی‌پای چون کدو

Дар ҷӯад кун лҷоҷ на андари мкосу бухл

در جود کن لجاج نه اندر مکاس و بخل

Чун кафи шамси дайн ки ба табриз кард тў

چون کف شمس دین که به تبریز کرد طو