Ман он ним ки бигӯям ҳадиси неъмат ӯ

من آن نی‌ام که بگویم حدیث نعمت او

Ки масту бихўдм аз чошнии меҳнат ӯ

که مست و بیخودم از چاشنی محنت او

Агар чу чанги бзорм аз ӯ шикоят нест

اگر چو چنگ به‌زارم از او، شکایت نیست

Ки ҳамчуи чангами ман бар канори раҳмат ӯ

که همچو چنگم من بر کنار رحمت او

з ман набошад агар пардае бгрдонм

ز من نباشد اگر پرده‌ای بگردانم

Ки ҳар рагами мутаъаллиқ буд ба зарбат ӯ

که هر رگم متعلق بود به ضربت او

Агар чаҳ қанд надорам чу не наво дорам

اگر چه قند ندارم، چو نی نوا دارم

Аз онк бар лаби фазлаши чашми зи шарбат ӯ

از آنک بر لب فضلش چشم ز شربت او

Кунун ки навбат хашмаст лутф аз ин даст аст

کنون که نوبت خشم است لطف از این دست است

Чигуна бошад чун дррсм ба навбат ӯ

چگونه باشد چون دررسم به نوبت او

Агар бдздми ман зи офтоб нанагӣ нест

اگر بدزدم من ز آفتاب ننگی نیست

Чаҳ нанг бошад мари лаълро зи зинат ӯ

چه ننگ باشد مر لعل را ز زینت او

Вагар чу лаъли ндздми зи офтоби камол

وگر چو لعل ندزدم ز آفتاب کمال

Гузари зи тинати худ чун кунам ба тинат ӯ

گذر ز طینت خود چون کنم به طینت او

На лўлёни сиёҳи ду чашм дузд вайанд

نه لولیان سیاه دو چشم دزد ویند

Ҳамеи кашанди ниҳони нур аз басират ӯ

همی‌کشند نهان نور از بصیرت او

зи одамӣ чу бдздӣ ба кам қаноат кун

ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن

Ки шҳи нафас қаринаст бо ҷабалат ӯ

که شح نفس قرین است با جبلت او

Аз ӯ мдзд ба ҷузи гавҳари замонаи баҳо

از او مدزد به جز گوهر زمانه بها

Агар ту воқифӣ аз лутф ва аз сарират ӯ

اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او

Ки нест қаҳри худоро ба ҷузи зи дузди хасис

که نیست قهر خدا را به جز ز دزد خسیس

Ки сӯии колаи фонӣ буд азимат ӯ

که سوی کاله فانی بود عزیمت او

Дареғ шарҳ нагашту зи шарҳ май тарсам

دریغ شرح نگشت و ز شرح می‌ترسم

Ки теғи шаръи бараҳнаи сет дар шариъат ӯ

که تیغ شرع برهنه‌ست در شریعت او

Гумони барад ки магари ҷурм ӯ тамаъ бӯда сет

گمان برد که مگر جرم او طمع بوده‌ست

На блаки хаси тамаъӣ буд он ҷримт ӯ

نه بلک خس طمعی بود آن جریمت او