Ба ҷони поки ту эй маъдани сахоу вафо

به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

Ки сабр нест маро бе ту эй азизи биё

که صبر نیست مرا بی‌تو ای عزیز بیا

Чаҳ ҷои сабр кигар кӯҳи қоф буд ин сабр

چه جای صبر که گر کوه قاف بود این صبر

зи офтоби ҷудоӣ чу барфи гашти фано

ز آفتاب جدایی چو برف گشت فنا

зи даври одам то даври аъўри даҷол

ز دور آدم تا دور اعور دجال

Чу ҷони бандаи набӯдаи сети ҷони супурдаи ту ро

چو جان بنده نبوده‌ست جان سپرده تو را

Ту хоҳ бовар кун ё бигӯ ки нест чунин

تو خواه باور کن یا بگو که نیست چنین

Вафои ишқ ту дорам ба ҷони поки вафо

وفای عشق تو دارم به جان پاک وفا

Маломатам макунед ар дароз ме гӯям

ملامتم مکنید ار دراز می‌گویم

Буд ки кашф шавад ҳоли бандаи пеши шумо

بود که کشف شود حال بنده پیش شما

Ки оташии сет ки деги маро ҳаме ҷӯшад

که آتشی‌ست که دیگ مرا همی‌جوشد

Каз ӯ шикоф кунад гар расад ба сақфи само

کز او شکاف کند گر رسد به سقف سما

Агар чаҳ сақфи самои зи офтобу оташ ӯ

اگر چه سقف سما ز آفتاب و آتش او

Халал накард ва нагашт аз туфаши сияҳи симо

خلل نکرد و نگشت از تفش سیه سیما

Равон шудаи сети яке ҷӯии хӯн з ҳастӣ ман

روان شده‌ست یکی جوی خون ز هستی من

Хабар надорам ман каз куҷост то ба куҷо

خبر ندارم من کز کجاست تا به کجا

Ба ҷӯ чаҳ гӯям к-эии ҷӯи Марв чаҳ ҷанг кунам

به جو چه گویم کای جو مرو چه جنگ کنم

Бирав бигӯ ту ба дарёи мҷўш эй дарё

برو بگو تو به دریا مجوش ای دریا

Ба ҳақи он лаби ширин ки май дамӣ дар ман

به حق آن لب شیرین که می‌دمی در من

Ки ихтиёр надорад ба нолаи ин срно

که اختیار ندارد به ناله این سرنا

Хамӯш бош ва мазан оташи андари ин беша

خموش باش و مزن آتش اندر این بیشه

намешикебӣ мена?ил пеш ӯ танҳо

نمی‌شکیبی می‌نال پیش او تنها