Срондозони ҳамеи оеи нигорин ҷгрхўораҳ

سراندازان همی‌آیی نگارین جگرخواره

Дилам барадӣ намедонам чаҳ оварадӣ дигарбора

دلم بردی نمی‌دانم چه آوردی دگرباره

Фиғон аз чашми макорат каз аввал буд ин карт

فغان از چشم مکارت کز اول بود این کارت

Ки пораи пораи пеши оеу брбоиии дили пора

که پاره پاره پیش آیی و بربایی دل پاره

Барои моҳ бе чунро кашидӣ ҷаври гардун ро

برای ماه بی‌چون را کشیدی جور گردون را

Мусаллами гашти маҷнӯнро ки оқил нест ин кора

مسلم گشت مجنون را که عاقل نیست این کاره

Биор он ҷоми пуроташ ки то мо дркшимши хуш

بیار آن جام پرآتش که تا ما درکشیمش خوش

Ба ишқ рӯй он ма вааш бурун аз чарху астораҳ

به عشق روی آن مه وش برون از چرخ و استاره

Бизан оташ ба кишт ман фикан аз боми ташти ман

بزن آتش به کشت من فکن از بام طشت من

Ки кори ишқ ин бошад ки бошад ошиқи овора

که کار عشق این باشد که باشد عاشق آواره

Агар захмии занӣ аз кин ба қасди ин дили мискин

اگر زخمی زنی از کین به قصد این دل مسکین

Бизан ки захм бардорад чаҳ бояд кард бечора

بزن که زخم بردارد چه باید کرد بیچاره

Дилам шуд ҷои андеша ва ё дукони пуршиша

دلم شد جای اندیشه و یا دکان پرشیشه

Бигӯ эй шамси табризии дилат сангаст ё хора

بگو ای شمس تبریزی دلت سنگ است یا خاره