Чун хӯни нхспди хсрўои чашмами куҷои хспди мҳо

چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها

Каз чашми ман дарёии хӯн ҷӯшон шуд аз ҷавру ҷафо

کز چشم من دریای خون جوشان شد از جور و جفا

Гар лаби фурӯбандам кунун ҷонам ба ҷӯш ояд дарун

گر لب فروبندم کنون جانم به جوش آید درون

Вар бар сараши обии занам бар сар занад ӯ ҷӯш ро

ور بر سرش آبی زنم بر سر زند او جوش را

Маъзӯр дорам халқро гар мункиранд аз ишқи мо

معذور دارم خلق را گر منکرند از عشق ما

Аҳ лек худ маъзӯрро кӣ бошад иқболу сена

اه لیک خود معذور را کی باشد اقبال و سنا

Аз ҷӯши хӯни нутқӣ ба Фми он нутқ омад дар қалам

از جوش خون نطقی به فم آن نطق آمد در قلم

Шуд ҳарфҳо чун мӯри ҳам сӯии сулаймони лоба ро

شد حرف‌ها چون مور هم سوی سلیمان لابه را

К-эии шаҳи сулаймони лутфи ваии лутфро аз ту шараф

کای شه سلیمان لطف وی لطف را از تو شرف

Дар туро ҷонҳо садафи боғи туро ҷонҳо гё

در تو را جان‌ها صدف باغ تو را جان‌ها گیا

Мо мӯри бечора шудаи вази хирмани овора шуда

ما مور بیچاره شده وز خرمن آواره شده

Дар сайри сайёра шуда ҳам ту барис фарёди мо

در سیر سیاره شده هم تو برس فریاد ما

Мо бандаи хоки кафат чун чокарони андари сифат

ما بنده خاک کفت چون چاکران اندر صفت

Мо дидбони он сифат бо ин ҳамаи айби ъмо

ما دیدبان آن صفت با این همه عیب عما

Ту ёд кун алтофи худ дар собиқи аллоҳи алсмд

تو یاد کن الطاف خود در سابق الله الصمد

Дар ҳақ ҳар бадкори бади ҳам муҷрим ҳар ду саро

در حق هر بدکار بد هم مجرم هر دو سرا

Ту садақа кун эй муҳташам бар дил ки дидат эй санам

تو صدقه کن ای محتشم بر دل که دیدت ای صنم

Дар ғайри ту чун бингарам андари замин ё дар само

در غیر تو چون بنگرم اندر زمین یا در سما

Он оби ҳайвони сафои ҳам дар гулӯ гирад варо

آن آب حیوان صفا هم در گلو گیرد ورا

Кӯ хӯрда бошад бодаҳо зон хусрави маймуни лақо

کو خورده باشد باده‌ها زان خسرو میمون لقا

эй офтоби андари назари торику дилгиру шарар

ای آفتاب اندر نظر تاریک و دلگیر و شرر

Онро ки дид ӯ он қамар дар хӯбӣу ҳасану баҳо

آن را که دید او آن قمر در خوبی و حسن و بها

эй ҷони ширини талх вааш бар ошиқони ҳиҷри каш

ای جان شیرین تلخ وش بر عاشقان هجر کش

Дар фурқати он шоҳи хуш бекибр бо сад кибриё

در فرقت آن شاه خوش بی‌کبر با صد کبریا

эй ҷони сухан кӯтоҳ кун ё ин сухан дар роҳ кун

ای جان سخن کوتاه کن یا این سخن در راه کن

Дар роҳ шоҳаншоҳ кун дар сӯии табризи сафо

در راه شاهنشاه کن در سوی تبریز صفا

эй тан чу саг коҳил машав афтодаи ъўъўи баси мъў

ای تن چو سگ کاهل مشو افتاده عوعو بس معو

Ту бозгард аз хешу рӯи сӯии шаҳаншоҳи бақо

تو بازگرد از خویش و رو سوی شهنشاه بقا

эй сад бақои хоки кафши он сад шҳншаҳ дар сафаш

ای صد بقا خاک کفش آن صد شهنشه در صفش

Гашта раҳеи сад осифаши волаи сулаймон дар вло

گشته رهی صد آصفش واله سلیمان در ولا

Вонгаҳи сулаймон зон влои ларзони зи макри ибтило

وانگه سلیمان زان ولا لرزان ز مکر ابتلا

Аз тарси кӯро он ъло камтар шавад аз рашк ҳо

از ترس کو را آن علا کمتر شود از رشک‌ها

Ногуҳи қазоро шайтанат аз ҷоми ъзу салтанат

ناگه قضا را شیطنت از جام عز و سلطنت

Брбўдаҳ аз вай мкрмт карда ба маликаши иқтизо

بربوده از وی مکرمت کرده به ملکش اقتضا

Чун як дамии он шоҳи фарди тадбири малик хеш кард

چون یک دمی آن شاه فرد تدبیر ملک خویش کرد

Деву париро пои мард тартиб кард он подшо

دیو و پری را پای مرد ترتیب کرد آن پادشا

То боз аз он оқил шуда дид аз ҳавои ғофил шуда

تا باز از آن عاقل شده دید از هوا غافل شده

Зон боғҳо оФл шуда бе бар шуда ҳам бе наво

زان باغ‌ها آفل شده بی‌بر شده هم بی‌نوا

Зад теғи қаҳру қоҳирӣ бар гардани деву парӣ

زد تیغ قهر و قاهری بر گردن دیو و پری

Кӯро зи ишқи он сиррӣ машғӯл карданд аз қазо

کو را ز عشق آن سری مشغول کردند از قضا

Зуди андромди лутфи шаҳи махдуми шамси аддӣн чу ма

زود اندرآمد لطف شه مخدوم شمس الدین چو مه

Дар манъ ӯ гуфто ки на олами мсўз эй мҷтбо

در منع او گفتا که نه عالم مسوز ای مجتبا

Аз шаҳ чу дид ӯ мужда Эй оварад дар ҳайни саҷда Эй

از شه چو دید او مژده‌ای آورد در حین سجده‌ای

Табризро аз ваъдае корзд ба ин ҳар ду саро

تبریز را از وعده‌ای کارزد به این هر دو سرا