Ногоҳ дарафтодам зон қасру саропарда
ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
Дар қаъри чунин чоҳии нохӯрдау нобарда
در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
Дунё набӯд идами ман зиштӣ ӯ дидам
دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم
Гулгуна наад бар рӯи он руспии зарда
گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
Гулгуна чаҳ ороед он хорбни бад ро
گلگونه چه آراید آن خاربن بد را
Он хори фурӯрафта дар ҳар ҷигару гарда
آن خار فرورفته در هر جگر و گرده
Бо торак гул омад мўбнди Фрўҳштаҳ
با تارک گل آمد موبند فروهشته
Абрӯии худ аз васмаи он кӯр сияҳ карда
ابروی خود از وسمه آن کور سیه کرده
Мангар ту ба халхолаши соқи сияҳашро байн
منگر تو به خلخالش ساق سیهش را بین
Хуш ояд шаби бозӣ лек аз сипас парда
خوش آید شب بازی لیک از سپس پرده
Рӯ даст башу аз вай эй сӯфии рўшстаҳ
رو دست بشو از وی ای صوفی روشسته
Дилро бистар аз вай эй марди срострдаҳ
دل را بستر از وی ای مرد سراسترده
Бадбахту гарони ҷонии кӯи бахт аз ӯ ҷӯяд
بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید
Дарбанд бузургӣ шуд май сӯзад чун хурда
دربند بزرگی شد میسوزد چون خرده
Фарёди рас эй ҷонони моро зи гарони ҷонон
فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان
эй аз адамии моро дар чархи дароварда
ای از عدمی ما را در چرخ درآورده
Хомӯши сухан май рон зон хуши дам бе поён
خاموش سخن میران زان خوش دم بیپایان
То чанд сухансозӣ ту зин дам башмурда
تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده