Номӯс макун пеши о эй ошиқи бечора

ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره

То мард назар бошӣ неи мардуми назора

تا مرد نظر باشی نی مردم نظاره

эй ошиқи алоҳўи з астораҳ бигир ин ху

ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خو

Хуршед чу дртобд фонӣ шавад астораҳ

خورشید چو درتابد فانی شود استاره

Онҳо ки қавӣ дастанд дасти ту чаро бастанд

آن‌ها که قوی دستند دست تو چرا بستند

Зеро ту кунун тифлии венаи олами гаҳвора

زیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره

Чун дар суханҳо сифту аларз мҳодо гуфт

چون در سخن‌ها سفت و الارض مهادا گفت

эй мех замин гашта вази шаҳри дили овора

ای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره

эй бандаи шер тан ҳастӣ ту асири тан

ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تن

Дандон хирад бинмо неъмати хур ҳамвора

دندان خرد بنما نعمت خور همواره

То Тифл буд султон доя кунадаш зиндон

تا طفل بود سلطان دایه کندش زندان

То шер хӯрд з эшон набӯд шаҳи михўораҳ

تا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره

Аз санги сабуи тарсад аммо чу шавад чашма

از سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمه

Ҳар лаҳза сабу ояд тозон ба сӯии хора

هر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره

Гуяд ки агар зини пас ӯ бишиканадами шодам

گوید که اگر زین پس او بشکندم شادم

Ҷон дод марои обаши як бора ва сад бора

جان داد مرا آبش یک باره و صد باره

Гар дар раҳ ӯ мардуми ҳам зиндаи бадви гирдам

گر در ره او مردم هم زنده بدو گردم

Худ пораи даҳум ӯро то ӯ кунадам пора

خود پاره دهم او را تا او کندم پاره