Ман бе худ ва ту бе худ моро ки баради хона ?

من بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

Ман чанд туро гуфтам кам хури ду се паймона ?

من چَند تو را گفتم: «کم خور، دو سه پیمانه!»؟

Дар шаҳри яке касро ҳушёр наме байнам

در شهر یکی کس را، هشیار نمی‌بینم

Ҳаряки бтар аз дигари шӯридау девона

هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

Ҷоно ба хароботи о то лиззати ҷони бинӣ

جانا! به خرابات آ تا لَذَّتِ جان بینی

Ҷонро чаҳ хушӣ бошад бе суҳбати ҷонона ?

جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

Ҳар гӯшаи яке мастии дастии з бар дастӣ

هر گوشه یکی مستی، دستی زِ بَرِ دستی

Ваон соқӣ ҳар ҳастӣ бо соғари шоҳона

وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

Ту вақфи хроботии дахлат майу харҷат май

تو، وقفِ خراباتی، دخلت مِی و خرجت مِی

Зини вақф ба ҳушёрони мспори яке дона

زین وقف به هُشیاران، مَسپار یکی دانه

эй лўлии барбати зани ту масттарӣ ё ман ?

ای لولیِ بَربَط‌زن! تو مست‌تری یا من؟

эй пеш чу ту мастии афсуни ман афсона

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

Аз хона бурун рафтам мастем ба пеш омад

از خانه بُرون رفتم، مَستیم به پیش آمد

Дар ҳар назараши мзмри сад гулшану кошона

در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

Чун киштӣ белангар каж мешуд ва мж ме шуд

چون کشتیِ بی‌لَنگر، کَژ می‌شد و مَژ می‌شد

Вази ҳасрат ӯ мурдаи сад оқилу фарзона

وز حَسرتِ او مُرده، صد عاقل و فرزانه

Гуфтам : зи куҷоеи ту ? тсхр зад ва гуфт : эй ҷон

گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخَر زد و گفت: «ای جان!

Нимем з туркистон нимем зи фарғона

نیمیم ز تُرکستان، نیمیم ز فَرغانه

Нимем зи об ва гул нимем зи ҷону дил

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل

Нимем лаби дарёи нимӣ ҳамаи дурдона

نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

Гуфтам ки : рафиқӣ кун бо ман ки манам хешат

گفتم، که: «رفیقی کن با من که مَنَت خویشم»

Гуфто ки : бншносми ман хеши зи бегона

گفتا، که: «بِنَشناسم، من، خویش ز بیگانه»

Ман бедилу дасторам дар хонаи хуморам

من، بی‌دل و دَستارم، در خانهٔ خَمّارم

Як сина сухан дорам ҳин шарҳи даҳум ё на ?

یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نِه؟

Дар ҳалқаи лангоне май бояд лнгидн

در حلقهٔ لَنگانی، می‌بایدْت لنگیدن

Ин панд нанушедӣ аз хоҷаи алӣона

این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلیانه؟

Сармасти чунон хӯбӣ кӣ кам буд аз чӯбӣ ?

سَرمستِ چنان خوبی، کی کم بُوَد از چوبی؟

Бархест фиғони охир аз астни ҳаннона

برخاست فَغان آخر، از اُستُنِ حَنّانه

Шамс алҳақ табризӣ аз халқ чаҳ парҳезӣ ?

شمس‌الحقِ تبریزی! از خلق، چه پرهیزی؟

Акнӯн ки дроФкндии сад фитнаи фаттона

اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فَتّانه