эй дилбар бе сӯрати суратгари сода

ای دلبر بی‌صورت صورتگر ساده

Ваии соғари пурфитна ба ушшоқ бидода

وی ساغر پرفتنه به عشاق بداده

Аз гуфтани асрори даҳонро ту бибаста

از گفتن اسرار دهان را تو ببسته

Ва он дар ки намегӯям дар синаи кушода

و آن در که نمی‌گویم در سینه گشاده

То парда барандохт ҷамоли ту наоне

تا پرده برانداخت جمال تو نهانی

Дил дар сар соқӣ шуду сар дар сари бода

دل در سر ساقی شد و سر در سر باده

Субҳӣ ки ҳаме ронад хаёли ту савора

صبحی که همی‌راند خیال تو سواره

Ҷонҳои муқаддаси адади реги пиёда

جان‌های مقدس عدد ریگ پیاده

Ва онҳо ки ба тасбеҳ бар афлоки банноманд

و آن‌ها که به تسبیح بر افلاک بنامند

Тасбеҳ гусастанд ва гарав карда саҷҷода

تسبیح گسستند و گرو کرده سجاده

Ҷони тоқати рухсори ту бепарда надорад

جان طاقت رخسار تو بی‌پرده ندارد

Ваз ҳар чаҳ бигӯеми ҷамоли ту зиёда

وز هر چه بگوییم جمال تو زیاده

Чун уштур мастаст марои ҷони зи паии ту

چون اشتر مست است مرا جان ز پی تو

Бар гардани уштури тани ман бастаи қаллода

بر گردن اشتر تن من بسته قلاده

Шамс алҳақ табризи дилам ҳомила туаст

شمس الحق تبریز دلم حامله توست

Кӣ байнами фарзанд бар иқболи ту зода

کی بینم فرزند بر اقبال تو زاده