Омад мау лашкари ситора

آمد مه و لشکر ستاره

Хуршед гурехт як савора

خورشید گریخت یک سواره

Он ма ки зи рӯзу шаб бурун аст

آن مه که ز روز و شب برون است

Кӯи чашм ки то кунад назора

کو چشم که تا کند نظاره

Чашмӣ ки минораро набинад

چشمی که مناره را نبیند

Чун бинад мурғ бар минора

چون بیند مرغ بر مناره

Абри дили мо зи ишқи ин ма

ابر دل ما ز عشق این مه

Гуҳ гардад ҷамъу гоҳи пора

گه گردد جمع و گاه پاره

Чун ишқи ту зоди ҳирси ту мард

چون عشق تو زاد حرص تو مرد

Бе кори шӯии ҳзоркораҳ

بی‌کار شوی هزارکاره

Чун охири кор лаъл гардад

چون آخر کار لعل گردد

Бе кори набӯдаи сети хора

بی‌کار نبوده‌ست خاره

Гар бар сари кӯии ишқи бинӣ

گر بر سر کوی عشق بینی

Сарҳои бурӣда бар қнораҳ

سرهای بریده بر قناره

Магрез дро тамом бингар

مگریز درآ تمام بنگر

Зинда шуда гаштагон дубора

زنده شده گشتگان دوباره