Он оташӣ ки дорӣ дар ишқи софу сода

آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده

Фардо аз ӯ бибинӣ сад ҳури рӯи кушода

فردا از او ببینی صد حور رو گشاده

Бингар ба шаҳвати худ содаи сету соф бе ранг

بنگر به شهوت خود ساده‌ست و صاف بی‌رنگ

Як олимии санами байн аз содае бзодаҳ

یک عالمی صنم بین از ساده ای بزاده

Занбӯри шаҳди ҷонат ҳар чанд нопадид аст

زنبور شهد جانت هر چند ناپدید است

Шаш хонаҳои ӯ байн аз шаҳди пари ниҳода

شش خانه‌های او بین از شهد پر نهاده

Андозаи тани ту худ се газасту камтар

اندازه تن تو خود سه گز است و کمتر

Дар хони худ ту бингар аз на фалаки зиёда

در خان خود تو بنگر از نه فلک زیاده

То чанд косаи лӣсии ин кӯза бар замини зан

تا چند کاسه لیسی این کوزه بر زمین زن

Баргир коҳи гулро аз рӯй хнби бода

برگیر کاه گل را از روی خنب باده

Саҷҷода оташин кун то саҷда соф гардад

سجاده آتشین کن تا سجده صاف گردد

Оташ рухӣ барояд аз зери ин саҷҷода

آتش رخی برآید از زیر این سجاده

Ояд сўоргштаҳ бар ишқи шамси табриз

آید سوارگشته بر عشق شمس تبریز

Андари рикоби он шаҳи хуршеду маи пиёда

اندر رکاب آن شه خورشید و مه پیاده