Бурҷаи зи хоб ва бингар субҳӣ дигар дамида

برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده

Ҷӯёну пои кӯбон аз осмони расида

جویان و پای کوبان از آسمان رسیده

эй ҷон чаро нишастӣ вақт майасту мастӣ

ای جان چرا نشستی وقت می است و مستی

Охир дар ин кашокаш кас нест покшидаҳ

آخر در این کشاکش کس نیست پاکشیده

Баҳри ризои мастӣ бурҷа бикӯб дастӣ

بهر رضای مستی برجه بکوب دستی

Дастии қадаҳи парастии прроўқи гузида

دستی قدح پرستی پرراوق گزیده

Моро мубин чу мисатон ҳар чаҳ хӯрам майаст он

ما را مبین چو مستان هر چه خورم می است آن

Афюн шавад марои нони махмурии ду дида

افیون شود مرا نان مخموری دو دیده

Нагузошт он қиёмат то ман кунам риёзат

نگذاشت آن قیامت تا من کنم ریاضت

Он дидааш надида гӯшяш ношунида

آن دیده‌اش ندیده گوشیش ناشنیده

ӯ об зиндагонӣ медод ройгонӣ

او آب زندگانی می‌داد رایگانی

Аз қатраи қатра ӯ фирдавси брдмидаҳ

از قطره قطره او فردوس بردمیده

Аз дӯст ҳар чаҳ гуфтам берун пӯст гуфтам

از دوست هر چه گفتم بیرون پوست گفتم

Зон сар чаҳ дорад он ҷони гуфтори дами бурӣда

زان سر چه دارد آن جان گفتار دم بریده

Бо ин ҳамаи даҳонамгар рашк ӯ нбстӣ

با این همه دهانم گر رشک او نبستی

Сад ҷои осмонро ту диде дарида

صد جای آسمان را تو دیدیی دریده

Яхдон чаҳ донад эй ҷони хуршеду тобишаш ро

یخدان چه داند ای جان خورشید و تابشش را

Кӣ донад офаринро ин ҷони офарӣда

کی داند آفرین را این جان آفریده

Бо ин ки менадонад чун ҷуръа Эй сетанд

با این که می‌نداند چون جرعه‌ای ستاند

Мастӣ хароб гардад аз хеши ворҳидаҳ

مستی خراب گردد از خویش وارهیده

Табризи ту чаҳ донеи асрори шамси дайн ро

تبریز تو چه دانی اسرار شمس دین را

Берун наҷустае ту зини чархаи хамида

بیرون نجسته‌ای تو زین چرخه خمیده