Дидамнигор худро май гашти гирди хона

دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه

Бардошта рубобӣ мезад яке тарона

برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه

Бо захма чу оташ мезад таронаи хуш

با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوش

Масту харобу дилкаш аз бодаи муғона

مست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه

Дар парда ироқӣ мезад ба номи соқӣ

در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقی

Мақсӯди бода будаш соқии бадаши баҳона

مقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه

Соқии моҳи рӯе дар даст ӯ сабуе

ساقی ماه رویی در دست او سبویی

Аз гӯша Эй даромад биниҳод дар миёна

از گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه

Пар кард ҷоми аввал зон бодаи машъал

پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَل

Дар об ҳеҷ дидӣ котш занад забона

در آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه

Бар кафи ниҳодаи онро аз баҳри длстон ро

بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را

Онгаҳ бикрад саҷда бӯсед остона

آنگه بکرد سجده بوسید آستانه

Бастаднигор аз ваии андркшиди он май

بستد نگار از وی اندرکشید آن می

Шуд шуълаҳо аз он май бар рӯй ӯ дуона

شد شعله‌ها از آن می بر روی او دوانه

намедид ҳасани худро мегуфт чашми бад ро

می‌دید حسن خود را می‌گفت چشم بد را

Не буд ва не бияёд чун ман дар ин замона

نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه