эй ма вае офтоби пеши рахти масхара

ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره

То чаҳ занад Зуҳра аз оинау ҷндраҳ

تا چه زند زهره از آینه و جندره

Пеши ту афтодаи моҳ бар раҳи савдои ишқ

پیش تو افتاده ماه بر ره سودای عشق

Рехтаи гулгунааш ёва шудаи қнҷраҳ

ریخته گلگونه‌اش یاوه شده قنجره

Панҷара Эй шуд самоъи сӯии гулистони ту

پنجره‌ای شد سماع سوی گلستان تو

Гӯшу дили ошиқон бар сари ин панҷара

گوش و دل عاشقان بر سر این پنجره

Оҳ ки ин панҷара ҳаст ҳиҷобии азим

آه که این پنجره هست حجابی عظیم

Рӯ ки ҳиҷобӣ хушаст ҳеҷ магӯ эй сира

رو که حجابی خوش است هیچ مگو ای سره

Аз шаккаринӣ ки ҳаст баҳри бхоииднш

از شکرینی که هست بهر بخاییدنش

Лаби ҳамаи дандон шудаи сет бар мисли дстраҳ

لب همه دندان شده‌ست بر مثل دستره

Дасти дили хешро дидам дар хумра Эй

دست دل خویش را دیدم در خمره‌ای

Гуфтам хоҷа ҳаким чист дар ин хнбраҳ

گفتم خواجه حکیم چیست در این خنبره

Гуфт шароб касе кӯи ҳамагии чарх ро

گفت شراب کسی کو همگی چرخ را

Бо ҳамаи дулоб ҷон менахирад як тара

با همه دولاب جان می نخرد یک تره

Караи гардуни тунди пешаши полоне

کره گردون تند پیشش پالانیی

Бар сари майдон ӯ ҷони хари ботубра

بر سر میدان او جان خر باتوبره

эй шаҳи фориғ аз он бошад дар лашкарат

ای شه فارغ از آن باشد در لشکرت

Нусрат бар майманаи давлат бар майсара

نصرت بر میمنه دولت بر میسره

эй ки зи табризи ту иди ҷаҳони шамси дайн

ای که ز تبریز تو عید جهان شمس دین

Ҳин ки расед офтоби ҷониби бурҷи барра

هین که رسید آفتاب جانب برج بره