Оҳи хуҷастаи соъатӣ ки снмо ба ман рисӣ

آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی

Поку латифи ҳамчуи ҷони субҳдамӣ ба тани рисӣ

پاک و لطیف همچو جان صبحدمی به تن رسی

Он сари зулф саркашат гуфта маро ки шаби хушат

آن سر زلف سرکشت گفته مرا که شب خوشت

Зини сафар чу оташат кӣ ту бад-ӣни ватани рисӣ

زین سفر چو آتشت کی تو بدین وطن رسی

Кӣ буд офтоби ту дар дил чун ҳамл расад

کی بود آفتاب تو در دل چون حمل رسد

То ту чу оби зиндагӣ бар гул ва бар самани рисӣ

تا تو چو آب زندگی بر گل و بر سمن رسی

Ҳамчуи ҳасани зи дасти ғами ҷуръаи заҳр май кашам

همچو حسن ز دست غم جرعه زهر می‌کشم

эй трёқи Аҳмадӣ кӣ ту ба бўолҳсни рисӣ

ای تریاق احمدی کی تو به بوالحسن رسی

Гарчи ғамат ба хӯни ман чобук ва тез ме равад

گرچه غمت به خون من چابک و تیز می‌رود

Ҳаст умеди ҷон ки ту дар ғами дили шикани рисӣ

هست امید جان که تو در غم دل شکن رسی

Ҷумла ту бошӣ он замони дил шуда бошад аз миён

جمله تو باشی آن زمان دل شده باشد از میان

Пок шавад бадан чу ҷон чун ту бад-ӣни бадани рисӣ

پاک شود بدن چو جان چون تو بدین بدن رسی

Чархи Фрўскли ту хуши нанги фалак дигар макаш

چرخ فروسکل تو خوش ننگ فلک دگر مکش

Бўк ба буии туррааш бар сари он расани рисӣ

بوک به بوی طره‌اش بر سر آن رسن رسی

Зани зи занӣ бурун шавад марди миён хӯн шавад

زن ز زنی برون شود مرد میان خون شود

Чун ту ба ҳасани лами изл бар сари марду зани рисӣ

چون تو به حسن لم یزل بر سر مرد و زن رسی

Ҳасани ту пои дрнҳди Юсуфи Мисри сар наад

حسن تو پای درنهد یوسف مصر سر نهد

Мурдаи зи гӯри брҷҳд чун ба сари кафани рисӣ

مرده ز گور برجهد چون به سر کفن رسی

Лутфи хаёли шамси дайн аз табриз дар камӣн

لطف خیال شمس دین از تبریز در کمین

Толиби ҷони шӯй чу дайн то ба чаҳ шаклу фани рисӣ

طالب جان شوی چو دین تا به چه شکل و فن رسی