Талх кунӣ даҳони ман қанд ба дигарон диҳӣ

تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی

Нам надиҳӣ ба кишти ман об ба ин ва он диҳӣ

نم ندهی به کشت من آب به این و آن دهی

Ҷони манӣу ёри ман давлати пойдори ман

جان منی و یار من دولت پایدار من

Боғи ману баҳори ман боғи марои хазони диҳӣ

باغ من و بهار من باغ مرا خزان دهی

ё ҷиҳати ситези ман ё ҷиҳати гурези ман

یا جهت ستیز من یا جهت گریز من

Вақти наботи рези ман ваъдау имтиҳони диҳӣ

وقت نبات ریز من وعده و امتحان دهی

Авд ки ҷӯад мекунад баҳри ту дӯд ме кунад

عود که جود می‌کند بهر تو دود می‌کند

Шер суҷуд мекунад чун ба саги устихони диҳӣ

شیر سجود می‌کند چون به سگ استخوان دهی

Бргзрми з на фалакгар гузарӣ ба кӯии ман

برگذرم ز نه فلک گر گذری به کوی من

Пои нуҳум бар осмонгар ба серуми амони диҳӣ

پای نهم بر آسمان گر به سرم امان دهی

Ақлу хиради фақири ту парваришаши зи шери ту

عقل و خرد فقیر تو پرورشش ز شیر تو

Чун нашавад зи тири ту онки бадви камони диҳӣ

چون نشود ز تیر تو آنک بدو کمان دهی

Дар ду ҷаҳони бннгрди онки бадви ту бенгарӣ

در دو جهان بننگرد آنک بدو تو بنگری

Хусрав хусравон шавадгар ба гадои ту нони диҳӣ

خسرو خسروان شود گر به گدا تو نان دهی

Ҷумлаи тан шукр шавад ҳар ки бадви шукри диҳӣ

جمله تن شکر شود هر که بدو شکر دهی

Луқма кунад ду кунро онки тўоши даҳони диҳӣ

لقمه کند دو کون را آنک تواش دهان دهی

Гаштами ҷумла шаҳрҳо нест шукри магари ту ро

گشتم جمله شهرها نیست شکر مگر تو را

Бо ту мкис чун кунамгар ту шукри гарони диҳӣ

با تو مکیس چون کنم گر تو شکر گران دهی

Гуҳ бикашӣ гарони диҳии гуҳи ҳамаи ройгони диҳӣ

گه بکشی گران دهی گه همه رایگان دهی

Як нафасии чунин диҳии як нафасии чунон диҳӣ

یک نفسی چنین دهی یک نفسی چنان دهی

Муфаххари меҳру муштарӣ дар табризи шамси дайн

مفخر مهر و مشتری در تبریز شمس دین

Зинда шавад дили қамаргар ба қамари қирони диҳӣ

زنده شود دل قمر گر به قمر قران دهی