Марои савдои он дилбари зи доноӣу қроиӣ

مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی

Бурун оварад то гаштами чунин шайдоу савдое

برون آورد تا گشتم چنین شیدا و سودایی

Сари саҷҷода ва маснад гирифтам ман ба ҷаҳду ҷад

سر سجاده و مسند گرفتم من به جهد و جد

Шиори зуҳди пӯшедами паии хайрот афзое

شعار زهد پوشیدم پی خیرات افزایی

Даромад ишқ дар масҷид бигуфт эй хоҷаи муршид

درآمد عشق در مسجد بگفت ای خواجه مرشد

Бадарон банд ҳастиро чаҳ дарбанди мусаллое

بدران بند هستی را چه دربند مصلایی

Ба пеши захми теғи ман млрзони дили бунаи гардан

به پیش زخم تیغ من ملرزان دل بنه گردن

Агар хоҳии сафар кардани зи доноӣ ба бенаӣ

اگر خواهی سفر کردن ز دانایی به بینایی

Бидиҳ ту дод авбошӣ агар риндӣу қлошӣ

بده تو داد اوباشی اگر رندی و قلاشی

Пас парда чаҳ мебошӣ агар хӯбӣу зебоӣ

پس پرده چه می‌باشی اگر خوبی و زیبایی

Фирорӣ нест хубонро зи арза кардани симо

قراری نیست خوبان را ز عرضه کردن سیما

Батонро сабр кӣ бошад зи ғанҷу чеҳраи ороӣ

بتان را صبر کی باشد ز غنج و چهره آرایی

Гуҳӣ аз рӯй худ дода хирадро ишқ ва бе сабрӣ

گهی از روی خود داده خرد را عشق و بی‌صبری

Гуҳӣ аз чашм худ карда сқимонро масеҳое

گهی از چشم خود کرده سقیمان را مسیحایی

Гуҳӣ аз зулф худ дода ба муъмини нақши ҳабли аллоҳ

گهی از زلف خود داده به مؤمن نقش حبل الله

зи печи ҷаъд худ дода ба тарсоёни чилипое

ز پیچ جعد خود داده به ترسایان چلیپایی

Ту ҳасани худ агар дидӣ ки афзӯнтар зи хуршедӣ

تو حسن خود اگر دیدی که افزونتر ز خورشیدی

Чаҳ пжмрдӣ чаҳ пӯсиданӣ дар ин зиндони ғброиӣ

چه پژمردی چه پوسیدی در این زندان غبرایی

Чаро тоза намебошӣ зи алтофи рабиъи дил

چرا تازه نمی‌باشی ز الطاف ربیع دل

Чаро чун гул наме хндӣ чаро анбар наме сое

چرا چون گل نمی‌خندی چرا عنبر نمی‌سایی

Чаро дар хами ин дунё чу бода бар наме ҷӯшӣ

چرا در خم این دنیا چو باده بر نمی‌جوشی

Ки то ҷӯшати буруни орад аз ин сарпӯши миное

که تا جوشت برون آرد از این سرپوش مینایی

зи барқи чеҳраи хубат чаҳ маҳрӯмаст ёқӯбат

ز برق چهره خوبت چه محروم است یعقوبت

Ало эй Юсуфи хубон ба қаър чаҳ чаҳ май пое

الا ای یوسف خوبان به قعر چه چه می‌پایی

Бибин ҳасани худ эй нодони зи тоби ҷон ӯ то дон

ببین حسن خود ای نادان ز تاب جان  اوتادان

Ки муъмини оинаи муъмин буд дар вақти танҳоӣ

که مؤمن آینه مؤمن بود در وقت تنهایی

Бибинад хоки сари худ даруни чеҳраи бустон

ببیند خاک سر خود درون چهره بستان

Ки ман дар дил чаҳ ҳо дорам зи зебоӣу раъное

که من در دل چه‌ها دارم ز زیبایی و رعنایی

Бибинад санги сари худ даруни лаълу пирӯза

ببیند سنگ سر خود درون لعل و پیروزه

Ки ганҷӣ дорам андар дил кунад оҳанги болоӣ

که گنجی دارم اندر دل کند آهنگ بالایی

Бибинад оҳани тираи дили худро дар ойӣна

ببیند آهن تیره دل خود را در آیینه

Ки ман ҳам қобил наварам кунам охири мусаффое

که من هم قابل نورم کنم آخر مصفایی

Адамҳо мари адамҳоро чу мебинад ба дил гашта

عدم‌ها مر عدم‌ها را چو می‌بیند بدل گشته

Ба ҳастӣ пеш меояд ки то дуздади пазироӣ

به هستی پیش می‌آید که تا دزدد پذیرایی

Ба ҳар саргини куҷои гаштии магасрогар хабар будӣ

به هر سرگین کجا گشتی مگس را گر خبر بودی

Ки ояд аз сиришт ӯ ба саъйу фазли анқое

که آید از سرشت او به سعی و فضل عنقایی

Чу ибн алўқт шуд сӯфӣ нагардад коҳили фардо

چو ابن الوقت شد صوفی نگردد کاهل فردا

Сабк коҳил шавад он кас ки бошад гӯлу фардое

سبک کاهل شود آن کس که باشد گول و فردایی

Миён дилбарон биншин агар на ғурӣ ва анин

میان دلبران بنشین اگر نه غری و عنین

Миёни ошиқон ху кун мабош эй дӯст ҳарҷое

میان عاشقان خو کن مباش ای دوست هرجایی

Аё моҳии яқини гаштати зи дарёии пас пуштат

ایا ماهی یقین گشتت ز دریای پس پشتت

Бигардон рӯйу вопаси рӯ чу ту аз аҳли дарёӣ

بگردان روی و واپس رو چو تو از اهل دریایی

Нидоӣ арҷъӣ бишинав ба оби зиндагии бгрў

ندای ارجعی بشنو به آب زندگی بگرو

Дро дар обу хуш май рӯ ба обу гул чаҳ май пое

درآ در آب و خوش می‌رو به آب و گل چه می‌پایی

Ба ҷон ва дил шудӣ ҷое ки не ҷон монаду неи дил

به جان و دل شدی جایی که نی جان ماند و نی دل

Ба пой худ шудӣ ҷое ки он ҷои даст май хое

به پای خود شدی جایی که آن جا دست می‌خایی

зи хуршеди азали зари шӯ ба зари ғайри камтари рӯ

ز خورشید ازل زر شو به زر غیر کمتر رو

Ки ишқ зар кунад зардат агар чаҳ сими симое

که عشق زر کند زردت اگر چه سیم سیمایی

Туро дунё ҳаме гуяд чаро лолои ман гаштӣ

تو را دنیا همی‌گوید چرا لالای من گشتی

Ту султони зодае охири манам лоиқ ба лолое

تو سلطان زاده‌ای آخر منم لایق به لالایی

Туро дарё ҳаме гуяд миннат мураккаб шавам хуштар

تو را دریا همی‌گوید منت مرکب شوم خوشتر

Ки ту мураккаби шӯии моро ба ҳмолӣу саққое

که تو مرکب شوی ما را به حمالی و سقایی

Хамаш кун ман чу ту будам хамаш кардам биёсудам

خمش کن من چو تو بودم خمش کردم بیاسودم

Агар ту бишинавӣ аз ман хамаш бошӣ биёсое

اگر تو بشنوی از من خمش باشی بیاسایی