Биёмад ид эй соқии аноятро наме доне

بیامد عید ای ساقی عنایت را نمی‌دانی

Ғломоннди султонро бёрои базми султонӣ

غلامانند سلطان را بیارا بزم سلطانی

Манам махмуру масти ту қадаҳ хоҳам зи дасти ту

منم مخمور و مست تو قدح خواهم ز دست تو

Қадаҳ аз дасти ту хуштар ки меҷонаст ва ту ҷонӣ

قدح از دست تو خوشتر که می جان است و تو جانی

Биёи соқӣ кам озорам ки ман аз хеши безорам

بیا ساقی کم آزارم که من از خویش بیزارم

Буна бар дасти он шиша ба қонӯни парии хуоне

بنه بر دست آن شیشه به قانون پری خوانی

Чунон кун шишаро сода ки гуяд худ манам бода

چنان کن شیشه را ساده که گوید خود منم باده

Ба ҳақи хешӣ эй соқӣ ки бехешам ту бинишонӣ

به حق خویشی ای ساقی که بی‌خویشم تو بنشانی

Ба ишқу ҷусту ҷӯии ту сабуи барадам ба ҷӯии ту

به عشق و جست و جوی تو سبو بردم به جوی تو

Биҳамдиллоҳ ки донистам ки моро худ ту ҷӯйоне

بحمدالله که دانستم که ما را خود تو جویانی

Ту хоҳам каз накукории сабуро неки пари дорӣ

تو خواهم کز نکوکاری سبو را نیک پر داری

Аз он майҳои рӯҳонии вазони хамҳои пинҳонӣ

از آن می‌های روحانی وزان خم‌های پنهانی

Меӣ андар серум кардӣу дигар ваъда ам кардӣ

میی اندر سرم کردی و دیگر وعده‌ام کردی

Ба ҷони пакет эй соқӣ ки паймонро нигарадоне

به جان پاکت ای ساقی که پیمان را نگردانی

Ки соқии аластии ту қарори ҷони мастии ту

که ساقی الستی تو قرار جان مستی تو

Дар хайбари шикастии ту ба бозуии мусулмонӣ

در خیبر شکستی تو به بازوی مسلمانی

Хониш
ғзл шморҳ 2507 — ъндлӣб