Раҳо кун моҷаро эй ҷони Фрўкни сари зи болоӣ

رها کن ماجرا ای جان فروکن سر ز بالایی

Ки омад навбати ъушрати замони маҷлиси ороӣ

که آمد نوبت عشرت زمان مجلس آرایی

Чаҳ бошад ҷурму саҳви мо ба пеши ирлғи лутфат

چه باشد جرم و سهو ما به پیش یرلغ لطفت

Куҷо трдомнӣ монад чу ту хуршеди мо рое

کجا تردامنی ماند چو تو خورشید ما رایی

Дро эй тоҷу тахти мо бурун андоз рахти мо

درآ ای تاج و تخت ما برون انداز رخت ما

Бисӯзон ҳар чаҳ месӯзӣ бифармо ҳар чаҳ фармое

بسوزان هر چه می‌سوزی بفرما هر چه فرمایی

Агар оташи зании сӯзии ту боғи ақли куллӣ ро

اگر آتش زنی سوزی تو باغ عقل کلی را

Ҳазорон боғи брсозии з беақлӣу шайдое

هزاران باغ برسازی ز بی‌عقلی و شیدایی

Вагар расво шавад ошиқ ба сад макрӯҳ ва сад тӯҳмат

وگر رسوا شود عاشق به صد مکروه و صد تهمت

Аз ин сӯяши бёлоиии вазони сӯяши бёроиӣ

از این سویش بیالایی وزان سویش بیارایی

На ту аҷзои обиро бидодӣ тобиши ҷавҳар

نه تو اجزای آبی را بدادی تابش جوهر

На ту аҷзои хокиро бидодӣ ҳалаи хзроиӣ

نه تو اجزای خاکی را بدادی حله خضرایی

На аз аҷзои як одами ҷаҳон пуродамӣ кардӣ

نه از اجزای یک آدم جهان پرآدمی کردی

На онӣ ки магасро ту бидодӣ фари анқое

نه آنی که مگس را تو بدادی فر عنقایی

Табибӣ дид кӯриро намӯдаш доруии дида

طبیبی دید کوری را نمودش داروی دیده

Бигуфташ серумаи сози инро барои нури бенаӣ

بگفتش سرمه ساز این را برای نور بینایی

Бигуфташ кӯр агар онро ки ман дидам ту ме дидӣ

بگفتش کور اگر آن را که من دیدم تو می‌دیدی

Ду чашми хеш май кундӣ ва май гаштии тамошое

دو چشم خویش می‌کندی و می‌گشتی تماشایی

Зиҳии Лутфӣ ки бар бустону гӯристони ҳамеи резӣ

زهی لطفی که بر بستان و گورستان همی‌ریزی

Зиҳии нурӣ ки андари чашм ва дар бечашм май ое

زهی نوری که اندر چشم و در بی‌چشم می‌آیی

Агар бар зиндагони резӣ бурун паранд аз гардун

اگر بر زندگان ریزی برون پرند از گردون

Вагар бар мурдагон резӣ шавад мурдаи масеҳое

وگر بر مردگان ریزی شود مرده مسیحایی

Ғизои зоғи созидии зи саргинӣу мурдорӣ

غذای زاغ سازیدی ز سرگینی و مرداری

Чаҳ донад зоғи кони тӯтӣ чаҳ дорад дар шкрхоиӣ

چه داند زاغ کان طوطی چه دارد در شکرخایی

Чаҳ гуфт он зоғи беҳуда ки саргинаш хӯронедӣ

چه گفت آن زاغ بیهوده که سرگینش خورانیدی

Нигаҳдор эй худои моро аз он гуфтору бдроиӣ

نگهدار ای خدا ما را از آن گفتار و بدرایی

Чаҳ гуфт он тӯтии ахзар ки шукр додяш дархур

چه گفت آن طوطی اخضر که شکر دادیش درخور

Ба фазли худ забон мо бидон гуфтор бигушое

به فضل خود زبان ما بدان گفتار بگشایی

Кист он зоғи саргини чаш касе кӯ мубтало гардад

کیست آن زاغ سرگین چش کسی کو مبتلا گردد

Ба илмии ғайри илми дайн барои ҷоҳи дунёе

به علمی غیر علم دین برای جاه دنیایی

Кист он тӯтӣу шкрзмири манбаи ҳикмат

کیست آن طوطی و شکرضمیر منبع حکمت

Ки ҳақ бошад забон ӯ чу Аҳмади вақт гуёе

که حق باشد زبان او چو احمد وقت گویایی

Маро дар дили яке дилбар ҳаме гуяд хамаши беҳтар

مرا در دل یکی دلبر همی‌گوید خمش بهتر

Ки баси ҷонҳои нозукро кунад ин гуфт савдое

که بس جان‌های نازک را کند این گفت سودایی