Агар алтофи шамс аддӣн бидида брФтодстӣ

اگر الطاف شمس الدین بدیده برفتادستی

Сӯии афлоки рӯҳонии ду дидаи бргшодстӣ

سوی افلاک روحانی دو دیده برگشادستی

Гшодстии ду дидаи пурқадамро низ аз мастӣ

گشادستی دو دیده پر،قدم را نیز از مستی

Вале пурсаодат ӯ дар он олами нзодстӣ

ولی پر سعادت او در آن عالم نهاده ستی

Чу биниҳодӣ қадами он ҷо бирафтӣ ҷисм аз ёдаш

چو بنهادی قدم آن جا برفتی جسم از یادش

Ки пиндории зи модар ӯ дар он олами нзодстӣ

که پنداری ز مادر او در آن عالم نزادستی

Миёни хубрӯёни ҷон шуда чун зарраҳо рақсон

میان خوبرویان جان شده چون ذره‌ها رقصان

Гуҳии масти ҷмолстии гуҳии сармасти бодаи сетӣ

گهی مست جمالستی گهی سرمست باده ستی

Рухи хубони рӯҳонӣ ки ҳар шоҳӣ ки дид он ро

رخ خوبان روحانی که هر شاهی که دید آن را

зи фарзини банди савдоҳо зи асби худ пёдстӣ

ز فرزین بند سوداها ز اسب خود پیادستی

Чу аз махдуми шамс аддӣн задӣ Лутфӣ ба рӯй дил

چو از مخدوم شمس الدین زدی لطفی به روی دل

Аз инҳо ҷумла рӯй дил шудӣ берангу содстӣ

از این‌ها جمله روی دل شدی بی رنگ و ساده ستی

Бидидӣ ҷумлаи шоҳонроу хубонроу моҳон ро

بدیدی جمله شاهان را و خوبان را و ماهان را

Камарбаста ба пеш ӯ нишаста бар всодстӣ

کمربسته به پیش او نشسته بر وسادستی

Агар на ғайрат ҳазрат гирифтӣ домани ҷоҳаш

اگر نه غیرت حضرت گرفتی دامن جاهش

Сазои ҷумлаи крдстӣ ва дод ҳасани додстӣ

سزای جمله کردستی و داد حسن داده ستی

На нафасӣ раҳзанӣ кардӣ на овозаи фано будӣ

نه نفسی رهزنی کردی نه آوازه فنا بودی

Дили зарроти хок аз ҷону ҷон аз шоҳи шодстӣ

دل ذرات خاک از جان و جان از شاه شادستی

Агар дар об медидӣ хаёл рӯй чун оташ

اگر در آب می‌دیدی خیال روی چون آتش

Ҳамаи аҷзои ҷурми хоки рақсони ҳамчуи бодастӣ

همه اجزای جرم خاک رقصان همچو بادستی

Аё табриз агар сарат шудӣ маҳсус ҳар ҳиссӣ

ایا تبریز اگر سرت شدی محسوس هر حسی

Ғуломи хоки ту санҷари асирати киқбодстӣ

غلام خاک تو سنجر اسیرت کیقبادستی