Дили оташи парасти ман ки дар оташ чу гӯгирдӣ

دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی

Ба соқии гӯ ки зуди охири ҳам аз аввали қадаҳи дардӣ

به ساقی گو که زود آخر هم از اول قدح دردی

Биё эй соқии лаби гази ту хомонро бидон май паз

بیا ای ساقی لب گز تو خامان را بدان می‌پز

Зиҳии бустону боғу руз каз он ангури афшурдӣ

زهی بستان و باغ و رز کز آن انگور افشردی

Нишон бидиҳам ки каси надиҳади нишон инаст эй хуши қад

نشان بدهم که کس ندهد نشان این است ای خوش قد

Ки он шаб барадем бихўд бидон маи рӯми бспрдӣ

که آن شب بردیم بیخود بدان مه روم بسپردی

Ту уқалои ёд май дорӣ ки шоҳи ақлам аз ёрӣ

تو عقلا یاد می‌داری که شاه عقلم از یاری

Чу дод он бодаи норай ба аввали дами Фрўмрдӣ

چو داد آن باده ناری به اول دم فرومردی

Ду ташт оварад он дилбари яке зи оташи яке пурзар

دو طشت آورد آن دلبر یکی ز آتش یکی پرزر

Чу заргирӣ буд озари вари оташи барзании барадӣ

چو زر گیری بود آذر ور آتش برزنی بردی

Бибин соқии саркашро бикаш он оташи хуш ро

ببین ساقی سرکش را بکش آن آتش خوش را

Чаҳ донеи қадари оташро ки он ҷои кӯдаки хурдӣ

چه دانی قدر آتش را که آن جا کودک خردی

зи оташ шод бархезӣ зи шамси аддӣни табризӣ

ز آتش شاد برخیزی ز شمس الدین تبریزی

Вари андари зар ту бигурезӣ мисоли зари биФсрдӣ

ور اندر زر تو بگریزی مثال زر بیفسردی