Чанд ниҳони дории он хандаро ?

چند نهان داری آن خنده را؟

Он маи тобандаи фархунда ро

آن مه تابندهٔ فرخنده را

Банда кунад рӯй ту сад шоҳ ро

بنده کُند روی تو صد شاه را

Шоҳ кунад хандаи ту банда ро

شاه کُند خندهٔ تو بنده را

Хандаи биомузи гули сурх ро

خنده بیآموز گل سرخ را

Ҷилва кун он давлати поянда ро

جلوه کن آن دولت پاینده را

Баста бидонаст дар осмон

بسته بدان‌ست درِ آسمان

То бикашад чун ту гушоянда ро

تا بکشد چون تو گشاینده را

Дидаи қатори шутурҳои маст

دیده قطار شترهای مست

Мнтзроннди кшонндаҳ ро

منتظرانند کشاننده را

Зулф барафшон ва дар он ҳалқаи каш

زلف برافشان و در آن حلقه کش

Ҳалқи ду сад ҳалқаи рабоянда ро

حلق دو صد حلقه‌رباینده را

Рӯз висоласт ва санам ҳозираст

روز وصال‌ست و صنم حاضرست

Ҳеҷ мапо муддати оянда ро

هیچ مپا مدت آینده را

Ошиқ захмаст дафи сахти рӯ

عاشق زخم‌ست دفِ سخت‌رو

Майл лабаст он неи нолндаҳ ро

میل لب‌ست آن نیِ نالنده را

Бар рухи даф чанд тпончаҳ бизан

بر رخ دف چند طپانچه بزن

Дами даҳ он ноӣ сголндаҳ ро

دم ده آن نای سگالنده را

Вар ба тамаъи нолаи براردи рубоб

ور به طمع ناله برآرد رباب

Хуш бигушо он каф бахшанда ро

خوش بگشا آن کف بخشنده را

Айб макунгар ғазал абтар бимонад

عیب مکن گر غزل ابتر بماند

Нест вафои хотири паранда ро

نیست وفا خاطر پرّنده را