Мисоли бози ранҷурами замин бар ман зи беморӣ

مثال باز رنجورم زمین بر، من ز بیماری

На бо аҳли замини ҷинсам на имконаст тайёрӣ

نه با اهل زمین جنسم، نه امکان است طیاری

Чу дасти шоҳ ёд ояд фитад оташ ба ҷони ман

چو دست شاه یاد آید، فتد آتش به جان من

На пар дорам ки бигурезам на болам мекунад ёрӣ

نه پر دارم که بگریزم، نه بالم می‌کند یاری

Ало эй бози мискини ту миёни ҷғдҳо чунӣ

الا ای باز مسکین، تو میان جغدها چونی؟

Нифоқӣ кардегар ишқи рӯи бастӣ ба сатторӣ

نفاقی کردیی گر عشق رو بستی به ستاری

Валикини ишқ кӣ пинҳон шавад бо шуълаи сина

ولیکن عشق کی پنهان شود با شعله سینه

Хусусан аз ду дидаи сайл ҳамчун чашмаи ҷорӣ

خصوصا از دو دیده سیل همچون چشمه جاری

Басастат иззату даврони зи завқи ишқи пурлиззат

بس استت عزت و دوران ز ذوق عشق پرلذت

Куҷо пайдо шавад бо ишқ ё талхӣ ва ё хорӣ

کجا پیدا شود با عشق یا تلخی و یا خواری

Агар чаҳ ту надории ҳеҷ монанди алифи ишқат

اگر چه تو نداری هیچ مانند الف، عشقت

Ба садри ҳарф ҳо дорад чаро зон рӯ ки он дорӣ

به صدر حرف‌ها دارد چرا؟ زان رو که آن داری

Ҳаловатҳои ҷовидони даруни ҷон ушшоқ аст

حلاوت‌های جاویدان درون جان عشاق است

зи баҳри чашм захмаст ин нафир ва ин ҳамаи зорӣ

ز بهر چشم زخم است این نفیر و این همه زاری

Тани ошиқ чу ранҷурони фитодаи зор бар хокӣ

تن عاشق چو رنجوران فتاده زار بر خاکی

Наёбади гирди эшонро ба маънии ма ба сайёрӣ

نیابد گرد ایشان را به معنی مه به سیاری

МғФли вори пиндории ту ошиқро валикин ӯ

مُغفّل وار پنداری تو عاشق را، ولیکن او

Ба ҳар дами парда май сӯзади зи оташҳои ҳушёрӣ

به هر دم پرده می‌سوزد ز آتش‌های هشیاری

Либоси хеш май дарди қабои ҷисм май сӯзад

لباس خویش می‌درد، قبای جسم می‌سوزد

Ки то вақти канор дӯст бошад аз ҳамаи орӣ

که تا وقت کنار دوست باشد از همه عاری

Ба ғайри дӯст ҳар чаш ҳаст тарророн ҳаме дузданд

به غیر دوست هر چش هست طراران همی‌دزدند

Ба маънӣ карда ӯ зини феъл бар таррори таррорӣ

به معنی کرده او زین فعل بر طرار طراری

Ки то хилват кунад з эшон кунад машғӯли эшон ро

که تا خلوت کند ز ایشان کند مشغول ایشان را

Бигирад хонаи таҷреду хилватро ба айёрӣ

بگیرد خانه تجرید و خلوت را به عیاری

Ндонӣ сари инро ту ки илму ақли ту парда аст

ندانی سِر این را تو که علم و عقل تو پرده است

Буруни ғор ва ту шодон ки худ дар айни он ғорӣ

برون غار و تو شادان که خود در عین آن غاری

Бадаради Зуҳраи ҷонат агар ногоҳ бинии ту

بدرد زهره جانت اگر ناگاه بینی تو

Ки аз асҳоби Каҳфи дил чигуна давру ағёрӣ

که از اصحاب کهف دل چگونه دور و اغیاری

зи як ҳарфии зи рамзи дили набардии буии андари умр

ز یک حرفی ز رمز دل نبردی بوی اندر عمر

Агар чаҳ ҳофизи аҳлӣу устодии ту эй қорӣ

اگر چه حافظ اهلی و استادی تو ای قاری

Чаҳ даврат доштанд эшон ки қутби корҳо гаштӣ

چه دورت داشتند ایشان که قطب کارها گشتی

Ва аз ин ишғол бе корони надории тоб бе корӣ

و از این اشغال بی‌کاران نداری تاب بی‌کاری

Туро дами дами ҳамеи оранди кории нав ба ҳар лаҳза

تو را دم دم همی‌آرند کاری نو به هر لحظه

Ки то набӯд фароғати ҳеҷ бар қонӯни макорӣ

که تا نبود فراغت هیچ بر قانون مکاری

Гуҳии савдои устодии гуҳии шаҳвати дарафтодӣ

گهی سودای استادی گهی شهوت درافتادی

Гуҳии пушт сипаҳ бошӣ гуҳии дарбанди солорӣ

گهی پشت سپه باشی گهی دربند سالاری

Дамору ?вил бар ҷонат агар махдуми шамси аддӣн

دمار و ویل بر جانت اگر مخدوم شمس الدین

з табризат нафармоед закоти ҷони худ ёрӣ

ز تبریزت نفرماید زکات جان خود یاری