Шунидам коштрӣ гум шуд з кардӣ дар биёбоне

شنیدم کاشتری گم شد ز کردی در بیابانی

Басӣ уштур биҷуст аз ҳар сӯй кард биёбоне

بسی اشتر بجست از هر سوی کرد بیابانی

Чу уштурро надид аз ғам бихуфт андари канори раҳ

چو اشتر را ندید از غم بخفت اندر کنار ره

Дилаш аз ҳасрати уштури миёни сад парешоне

دلش از حسرت اشتر میان صد پریشانی

Дар охир чун даромад шаб биҷуст аз хобу дили пурғам

در آخر چون درآمد شب بجست از خواب و دل پرغم

Баромади гӯии маи тобони з рӯй чархи чавгонӣ

برآمد گوی مه تابان ز روی چرخ چوگانی

Ба нур ма бидид уштури миёни роҳи устода

به نور مه بدید اشتر میان راه استاده

з шодӣ омадаш гиря ба сони абри Нитсаоне

ز شادی آمدش گریه به سان ابر نیسانی

Рухи андари моҳ равшан карду гуфто чун даҳуми шарҳат

رخ اندر ماه روشن کرد و گفتا چون دهم شرحت

Ки ҳам хӯбӣу некуӣ ва ҳам зебоу тобоне

که هم خوبی و نیکویی و هم زیبا و تابانی

Худовандо дар ин манзил барафрӯз аз карами нурӣ

خداوندا در این منزل برافروز از کرم نوری

Ки то гум карда худро биёбад ақли инсонӣ

که تا گم کرده خود را بیابد عقل انسانی

Шаб қадараст дар ҷониб чаро қадараш наме доне

شب قدر است در جانت چرا قدرش نمی‌دانی

Туро май шӯрад ӯ ҳар дам чаро ӯро ншўронӣ

تو را می‌شورد او هر دم چرا او را نشورانی

Туро девона карда сет ӯ қарори ҷонати бардаи сет ӯ

تو را دیوانه کرده‌ست او قرار جانت برده‌ست او

Ғами ҷони ту хӯрдаи сет ӯ чаро дар ҷонаш нанишоне

غم جان تو خورده‌ست او چرا در جانش ننشانی

Чу ӯ обаст ва ту ҷӯӣ чаро худро наме ҷӯӣ

چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی‌جویی

Чу ӯ машкаст ва ту бӯе чаро худро ниФшонӣ

چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی