Мо менаравем эй ҷони зини хона дигар ҷое
ما مینرویم ای جان زین خانه دگر جایی
ё раб чаҳ хушаст ин ҷо ҳар лаҳзаи тамошое
یا رب چه خوش است این جا هر لحظه تماشایی
Ҳар гӯшаи яке боғӣ ҳар кунҷи яке лоғӣ
هر گوشه یکی باغی هر کنج یکی لاغی
Бе валвалаи зоғӣ бе гурги ҷгрхоиӣ
بیولوله زاغی بیگرگ جگرخایی
Афканди хабари душман дар шаҳри ароҷифӣ
افکند خبر دشمن در شهر اراجیفی
Кӯи азм сафар дорад аз бими тақозое
کو عزم سفر دارد از بیم تقاضایی
Аз рашк ҳаме гуяд валлоҳ ки дурӯғаст он
از رشک همیگوید والله که دروغ است آن
Беҷон кӣ равад ҷое бесар кӣ наад пое
بیجان کی رود جایی بیسر کی نهد پایی
Ман зери фалак чун ӯ моҳии з куҷо ёбам
من زیر فلک چون او ماهی ز کجا یابم
ӯ ҳар тарафӣ ёбад шӯридау шайдое
او هر طرفی یابد شوریده و شیدایی
Маи гирд дарат гардад зеро ки куҷо ёбад
مه گرد درت گردد زیرا که کجا یابد
Чу чашми ту хуморӣ чун рӯй ту саҳройӣ
چو چشم تو خماری چون روی تو صحرایی
Ин ишқ агар чаҳ ӯ покаст з ҳар сӯрат
این عشق اگر چه او پاک است ز هر صورت
Дар ишқ падед ояд ҳар Юсуфи зебоӣ
در عشق پدید آید هر یوسف زیبایی
Беишқ на Юсуфро ихвон чу сегӣ диданд
بیعشق نه یوسف را اخوان چو سگی دیدند
Вази ишқ падар дидаш зебоу мтроиӣ
وز عشق پدر دیدش زیبا و مطرایی
Гар ном сафар гӯям башикан ту даҳонам ро
گر نام سفر گویم بشکن تو دهانم را
Дӯзах кӣ равад охир аз ҷинати мأўоиӣ
دوزخ کی رود آخر از جنت مأوایی
Ман бесару пои гаштами хуши ғарқаи ин дарё
من بیسر و پا گشتم خوش غرقه این دریا
Бе пои ҳамеи гирдам чун киштии дарёӣ
بیپای همیگردم چون کشتی دریایی
Аз дар агарам ронӣ оем зи раҳи равзан
از در اگرم رانی آیم ز ره روزن
Чун зарра ба зер оем дар рақси зи болоӣ
چون ذره به زیر آیم در رقص ز بالایی
Чун зарраи расани созам аз нуру расани бозам
چون ذره رسن سازم از نور و رسن بازم
Дар равзани ин хона дар гардиши савдое
در روزن این خانه در گردش سودایی
Биншин ки дар ин маҷлис лоғар нашавад исо
بنشین که در این مجلس لاغر نشود عیسی
Баргӯ ки дар ин давлат тира нашавад рое
برگو که در این دولت تیره نشود رایی
Барбанд даҳон баргӯ дар гунбади сари худ
بربند دهان برگو در گنبد سر خود
То нола дар он гунбади ёбии ту мсноиӣ
تا ناله در آن گنبد یابی تو مثنایی
Шамс алҳақ табризӣ аз лутфи сифоти худ
شمس الحق تبریزی از لطف صفات خود
Аз ҳарф ҳаме гардад ин нуктаи мусаффое
از حرف همیگردد این نکته مصفایی