Ошиқи шӯу ошиқ шӯ бигзор зҳирӣ

عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری

Султони бачае охир то чанд асирӣ

سلطان بچه‌ای آخر تا چند اسیری

Султони бачаро мейру вазирии ҳама ор аст

سلطان بچه را میر و وزیری همه عار است

Зинҳор ба ҷузи ишқ дигар чиз нагирӣ

زنهار به جز عشق دگر چیز نگیری

Он мейр аҷал нест асир аҷаласт ӯ

آن میر اجل نیست اسیر اجل است او

Ҷуз визр наомад ҳамаи савдои вазирӣ

جز وزر نیامد همه سودای وزیری

Гар сӯрати гармоба нае рӯҳ талаб кун

گر صورت گرمابه نه‌ای روح طلب کن

То ошиқи нақшии зи куҷои рӯҳи пазирӣ

تا عاشق نقشی ز کجا روح پذیری

Дар хоки мёмиз ки ту гавҳари покӣ

در خاک میامیز که تو گوهر پاکی

Дар сиркаи мёмиз ки ту шукру ширӣ

در سرکه میامیز که تو شکر و شیری

Ҳар чанд аз ин сӯии туро халқ ндонанд

هر چند از این سوی تو را خلق ندانند

Он сӯй ки сӯ нест чаҳ бе мислиу назирӣ

آن سوی که سو نیست چه بی‌مثل و نظیری

Ин олам маргаст ва дар ин олами фонӣ

این عالم مرگ است و در این عالم فانی

Гар зи онк на мерай на басаст ин ки намирӣ

گر ز آنک نه میری نه بس است این که نمیری

Дар нақш банӣ одами ту шери худоӣ

در نقش بنی آدم تو شیر خدایی

Пайдост дар ин ҳамлау чоляшу далерӣ

پیداست در این حمله و چالیش و دلیری

То фазлу мақомоту каромот ту дидам

تا فضل و مقامات و کرامات تو دیدم

Безорам аз ин фазлу мақомоти ҳарирӣ

بیزارم از این فضل و مقامات حریری

Бегоҳ шуд ин умри валикин чу ту ҳастӣ

بی‌گاه شد این عمر ولیکن چو تو هستی

Дар нури худоӣ чаҳ ба гоҳе ва чаҳ дерӣ

در نور خدایی چه به گاهی و چه دیری

Андозаи маъшӯқ буд иззати ошиқ

اندازه معشوق بود عزت عاشق

эй ошиқ бечора бибин то з чаҳ тирӣ

ای عاشق بیچاره ببین تا ز چه تیری

Зебои парвона ба андоза шамъ аст

زیبایی پروانه به اندازه شمع است

Охир на ки парвонаи ин шамъи мунирӣ

آخر نه که پروانه این شمع منیری

Шамс алҳақ табриз аз онат натавон дид

شمس الحق تبریز از آنت نتوان دید

Ки асл басар бошӣ ё айни басирӣ

که اصل بصر باشی یا عین بصیری