Ҳар рӯзи бгаҳ эй шаҳи дилдори даройӣ

هر روز بگه ای شه دلدار درآیی

Ҷонроу ҷаҳонро шкФонӣ ва физойӣ

جان را و جهان را شکفانی و فزایی

ё раб чаҳ хуҷастаи сети мулоқоти ҷамолат

یا رب چه خجسته‌ست ملاقات جمالت

Он лаҳза ки чун бадар бар ин садри броиӣ

آن لحظه که چون بدر بر این صدر برآیی

Ҳар ҷо ки мулоқоти ду ёраст асар туаст

هر جا که ملاقات دو یار است اثر توست

Худ завқу намаки бахши висолӣу лақое

خود ذوق و نمک بخش وصالی و لقایی

Маънии надиҳади васлати ин ҳарф бидон ҳарф

معنی ندهد وصلت این حرف بدان حرف

То ту нанаҳй дар калимаи фоидаи зоӣ

تا تو ننهی در کلمه فایده زایی

эй дода ту дандон ва шукрҳо ки бхоинд

ای داده تو دندان و شکرها که بخایند

Дандон дигар дода паии фоидаи хое

دندان دگر داده پی فایده خایی

Безорам аз он гӯш ки овози неи ашнўд

بیزارم از آن گوش که آواز نی اشنود

Ва огоҳ нашуд аз хираду дониши ное

و آگاه نشد از خرد و دانش نایی

Ин машк ба худ чун равад ва об кашонад

این مشک به خود چون رود و آب کشاند

То хоҷа саққо накунад ҷаҳди саққое

تا خواجه سقا نکند جهد سقایی

Ин чарх ки мегардад беоб нагардад

این چرخ که می‌گردد بی‌آب نگردد

То сар набӯд пой куҷо ёбад пое

تا سر نبود پای کجا یابد پایی

Ҳон эй дили прсндаҳ ки дилдор куҷоӣ аст

هان ای دل پرسنده که دلدار کجای است

Ту эй дили ҷӯяндау прсндаҳи куҷое

تو ای دل جوینده و پرسنده کجایی

Тиҳии з куҷо ёбад гулзору шақоӣқ

تیهی ز کجا یابد گلزار و شقایق

Пиҳии з куҷо ёбад тмиизи зёиӣ

پیهی ز کجا یابد تمییز ضیایی

АсдоФи ҳавосӣ ки ба шаб монад з дар давр

اصداف حواسی که به شب ماند ز در دور

Донанд ки дар ҳаст зи дарёии атое

دانند که در هست ز دریای عطایی

Дрҳост дар он баҳр дар асдоФ нагунҷад

درهاست در آن بحر در اصداف نگنجد

Он сӯй бирав эй садафи ин сӯй чаҳ пое

آن سوی برو ای صدف این سوی چه پایی

Он нестӣ эй хоҷа ки каъба ба ту ояд

آن نیستی ای خواجه که کعبه به تو آید

Гуяд бар мо ой агар ҳоҷии мое

گوید بر ما آی اگر حاجی مایی

Ин каъба на ҷо дорад не гунҷад дар ҷо

این کعبه نه جا دارد نی گنجد در جا

намегуяд алъзаҳу алҳсни радое

می‌گوید العزه و الحسن ردایی

Ҳин ғарқаи иззати шӯу фонии радои шӯ

هین غرقه عزت شو و فانی ردا شو

То ҷон диҳадат чунк бибинад ки фаное

تا جان دهدت چونک ببیند که فنایی

Хомаш кун ва аз роҳ хамӯшӣ ба адами рӯ

خامش کن و از راه خموشی به عدم رو

Маъдӯм чу гаштии ҳамагии ҳаду саное

معدوم چو گشتی همگی حد و ثنایی