эй моҳ агар боз бар ин шакл битобӣ

ای ماه اگر باز بر این شکل بتابی

Мороу ҷаҳонро ту дар ин хона наёбӣ

ما را و جهان را تو در این خانه نیابی

Чун кӯҳи аҳад об шуд аз шарми ақиқат

چون کوه احد آب شد از شرم عقیقت

Чаҳ нодаррагар об шавад мардуми обӣ

چه نادره گر آب شود مردم آبی

Аз ақли ду сдпри ду се пар беш намонда сет

از عقل دو صدپر دو سه پر بیش نمانده‌ست

Ва он низ бидон монад ки дар зери ниқобӣ

و آن نیز بدان ماند که در زیر نقابی

эй ишқи ду олами зи рахти маст ва харобанд

ای عشق دو عالم ز رخت مست و خرابند

Борӣ ту нагӯйӣ з кӣ масту харобӣ

باری تو نگویی ز کی مست و خرابی

То бодаи нҷўшид дар он хнби зи аввал

تا باده نجوشید در آن خنب ز اول

Дар ҷӯш наёрад ҳамаро ӯ ба шаробӣ

در جوش نیارد همه را او به شرابی

То аввал бо худ нахурӯшед рубобӣ

تا اول با خود نخروشید ربابی

Дар нола наёрад ҳамаро ӯ ба рубобӣ

در ناله نیارد همه را او به ربابی

эй гирд ҷаҳон гаштау ҷузи нақши надида

ای گرد جهان گشته و جز نقش ندیده

Бар рӯй зани обӣу яқини дон ки бихобӣ

بر روی زن آبی و یقین دان که بخوابی

Дар хирмани мо ой агар толиби киштӣ

در خرمن ما آی اگر طالب کشتی

Сӯии дили мо ой агар марди кабобӣ

سوی دل ما آی اگر مرد کبابی

Вари зи онки ниёеи бкшимт ба сӯии хеш

ور ز آنک نیایی بکشیمت به سوی خویش

Каз ҳалқаи мое на ғарибӣ на ғробӣ

کز حلقه مایی نه غریبی نه غرابی

Мактаб наравад кӯдаки лекини бибарандаш

مکتب نرود کودک لیکن ببرندش

Пиндоштае хоҷа ки беруни ҳисобӣ

پنداشته‌ای خواجه که بیرون حسابی

Бустони қадаҳи ъушрати вази банди буруни ҷа

بستان قدح عشرت وز بند برون جه

То бохабарии банди саволӣу ҷавобӣ

تا باخبری بند سؤالی و جوابی

Охир бишинав ҳар нафасии наъраи мисатон

آخر بشنو هر نفسی نعره مستان

К-эии гӣҷ хрФ гашта бибин дар чаҳ азобӣ

کای گیج خرف گشته ببین در چه عذابی

Даст ту бигирам ду се рӯзии ту ҳамеи ҷӯш

دست تو بگیرم دو سه روزی تو همی‌جوش

То бор дигар рӯй з иқбол нтобӣ

تا بار دگر روی ز اقبال نتابی

Он ҷо ки шудӣ масти ҳамон ҷои бхсбӣ

آن جا که شدی مست همان جای بخسبی

Ва он сӯй ки соқӣаст ҳамон сӯии шитобӣ

و آن سوی که ساقی است همان سوی شتابی

То чанд дар оташ рӯй эй дил на ҳадидӣ

تا چند در آتش روی ای دل نه حدیدی

Ваии дидаи гриндаҳ басаст ин на саҳобй

وی دیده گرینده بس است این نه سحابی

эй соқии ма рӯй чаҳ мастаст ду чашмат

ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمت

Ангштк май зан ки ту бар роҳи савобӣ

انگشتک می زن که تو بر راه صوابی

Бигушоӣ даҳони з онч нагуфтам ту баён кун

بگشای دهان ز آنچ نگفتم تو بیان کن

Бигушо дар дилҳо ки ту султони хитобӣ

بگشا در دل‌ها که تو سلطان خطابی