эй ҷони гзркрдаҳ аз ин гунбади норай

ای جان گذرکرده از این گنبد ناری

Дар салтанати фақру фанои кори ту дорӣ

در سلطنت فقر و فنا کار تو داری

эй рахт кашида ба ниҳони хонаи бениш

ای رخت کشیده به نهان خانه بینش

Ваии куштаи вуҷӯди ҳамау хеш ба зорӣ

وی کشته وجود همه و خویش به زاری

Пӯшидаи қабоҳои сифатҳои муқаддас

پوشیده قباهای صفت‌های مقدس

Вази далқи ду сдпораҳи одам шудаи орӣ

وز دلق دو صدپاره آدم شده عاری

Аз шарми ту гули рехта дар пои ҷамолат

از شرم تو گل ریخته در پای جمالت

Вази лутфи ту ҳар хори буруни рафтаи зи хорӣ

وز لطف تو هر خار برون رفته ز خاری

Бебарг нишоед ки дигар ғӯра фишорад

بی‌برگ نشاید که دگر غوره فشارد

Дар майкада акнӯн ки ту ангури фишорӣ

در میکده اکنون که تو انگور فشاری

Иқболи кафи пои ту бар чашми ниҳода

اقبال کف پای تو بر چشم نهاده

Андари тамаъӣ ки сараш аз лутфи бухорӣ

اندر طمعی که سرش از لطف بخاری

Аз ғор ба нури ту ба боғ азал оянд

از غار به نور تو به باغ ازل آیند

эй ёр чаҳ ёрии ту вае ғор чаҳ ғорӣ

ای یار چه یاری تو و ای غار چه غاری

Бар кор шавад дар худ ва бе кори зи олам

بر کار شود در خود و بی‌کار ز عالم

Он каз ту банушед яке шарбати корӣ

آن کز تو بنوشید یکی شربت کاری

Дар боғи сафои зери дарахтӣ ба нигорӣ

در باغ صفا زیر درختی به نگاری

Афтод марои чашм ва бигуфтам чаҳ нигорӣ

افتاد مرا چشم و بگفتم چه نگاری

Каз лиззати ҳасани ту дарахтон ба шукуфа

کز لذت حسن تو درختان به شکوفه

Обистан ту гашта магари ҷони баҳорӣ

آبستن تو گشته مگر جان بهاری

Дар саҷда шудам бихўд ва гуфтам ки нигоро

در سجده شدم بیخود و گفتم که نگارا

Охири зи куҷоеи ту алии аллоҳ чаҳ ёрӣ

آخر ز کجایی تو علی الله چه یاری

ӯ гуфт ки аз партави шамс алҳақ табриз

او گفت که از پرتو شمس الحق تبریز

КоўсоФи ҷамоли рух ӯ нест шуморӣ

کاوصاف جمال رخ او نیست شماری