эй мӯниси мо хоҷаи Абубакри рубобӣ

ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی

Гар длшдаҳ эй чанд паии нону кабобӣ

گر دلشده‌ای چند پی نان و کبابی

Оташи хур дар ишқ ба монанди шутурмурғ

آتش خور در عشق به مانند شترمرغ

Андари ақаби туъма чаҳ шогирди уқобӣ

اندر عقب طعمه چه شاگرد عقابی

Луқма диҳадат то кунад ӯ луқмаи хешат

لقمه دهدت تا کند او لقمه خویشت

Ин чархи фарибанда ва ин барқи саҳобй

این چرخ فریبنده و این برق سحابی

Ҳин луқма махӯр луқма машав оташ ӯ ро

هین لقمه مخور لقمه مشو آتش او را

Белуқма ӯ дар дилу ҷон ризқ биёбӣ

بی‌لقمه او در دل و جان رزق بیابی

Он вақт ки аз ноф ҳаме хӯрд танати хӯн

آن وقت که از ناف همی‌خورد تنت خون

Неи ҳалқу гулӯ буд ва на хурмои ртобӣ

نی حلق و گلو بود و نه خرمای رطابی

Он моҳӣ чаҳ хӯрдаи сет ки ӯ луқма мо шуд

آن ماهی چه خورده‌ست که او لقمه ما شد

Дар чашм наёяд хӯриши мардуми обӣ

در چشم نیاید خورش مردم آبی

Аз неъмат пинҳон хӯрд ин неъмати пайдо

از نعمت پنهان خورد این نعمت پیدا

Зон роҳ шавад фарбеҳ ва зон моҳи хизобӣ

زان راه شود فربه و زان ماه خضابی

Гар зи онк харобат кунад ин ишқи бурунӣ

گر ز آنک خرابت کند این عشق برونی

Чун сунбула шуд дона дар ин рӯзи харобӣ

چون سنبله شد دانه در این روز خرابی

Он сунбула аз хок баровард сар ва гуфт

آن سنبله از خاک برآورد سر و گفت

Ман мардум ва зинда шудам аз дод савобӣ

من مردم و زنده شدم از داد ثوابی

Хоҳӣ ки қиёматнигарӣ нақд ба боғи ой

خواهی که قیامت نگری نقد به باغ آی

Назораи сарсабзии амвоти туробӣ

نظاره سرسبزی اموات ترابی

Моием ки пусида ва ризидаҳ хокем

ماییم که پوسیده و ریزیده خاکیم

Имрӯз чу сарвем сарафрозу хитобӣ

امروز چو سرویم سرافراز و خطابی

Бе ҳарфи сухани гӯй ки то хасм нагӯяд

بی‌حرف سخن گوی که تا خصم نگوید

Кин гуфт касонасту суханҳои китобӣ

کاین گفت کسان است و سخن‌های کتابی