Зон ҷои биёи хоҷаи бад-ӣни ҷой на ҷое

زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی

Кин ҷост туро хонаи куҷоеи ту куҷое

کاین جاست تو را خانه کجایی تو کجایی

Он ҷо ки на ҷойаст чарогоҳ ту бӯда сет

آن جا که نه جای است چراگاه تو بوده‌ست

Зини шуҳраи чарогоҳи ту маҳрӯм чарое

زین شهره چراگاه تو محروم چرایی

Ҷондори саропардаи султон адам бош

جاندار سراپرده سلطان عدم باش

То бозиреҳӣ аз дами ин ҷони ҳавоӣ

تا بازرهی از دم این جان هوایی

Гуҳ пой машав гуҳ сар бигурез аз ин сӯ

گه پای مشو گه سر بگریز از این سو

Мастӣу харобии нигар ва бесару пое

مستی و خرابی نگر و بی‌سر و پایی

эй роҳ намой аз майу манзил чу шӯии маст

ای راه نمای از می و منزل چو شوی مست

Неи роҳ ба худ донеу неи роҳи намое

نی راه به خود دانی و نی راه نمایی

Мисатони азал дар адам ва маҳв чареданд

مستان ازل در عدم و محو چریدند

Каз нест буд қоида ҳаст намое

کز نیست بود قاعده هست نمایی

Ҷон бар зибр ҳамдигар афтодаи зи мастӣ

جان بر زبر همدگر افتاده ز مستی

Ҳамчун хутани ғайби пар аз тарки хатое

همچون ختن غیب پر از ترک خطایی

Ин наъра занон гашта ки ҳайҳои чаҳ хӯбӣ

این نعره زنان گشته که هیهای چه خوبی

Ва он саҷда кунон гашта ки бас рӯҳ физойӣ

و آن سجده کنان گشته که بس روح فزایی

Махдуми худовандии шамс алҳақ табриз

مخدوم خداوندی شمس الحق تبریز

Ҳам нури заминии туу хуршеди самое

هم نور زمینی تو و خورشید سمایی