Хушӣ охир бигӯ эй ёр чунӣ

خوشی آخر بگو ای یار چونی

Аз ин айёми ноҳамвор чунӣ

از این ایام ناهموار چونی

Ба рӯзу шаби маро андеша туаст

به روز و شب مرا اندیشه توست

Каз ин рӯзу шаби хӯни хор чунӣ

کز این روز و شب خون خوار چونی

Аз ин оташ ки дар олами фитодаи сет

از این آتش که در عالم فتاده‌ست

зи дӯди лашкари тотор чунӣ

ز دود لشکر تاتار چونی

Дар ин дарёу торикӣ ва сад мавҷ

در این دریا و تاریکی و صد موج

Ту андари киштии пурбор чунӣ

تو اندر کشتی پربار چونی

Манам бемор ва ту моро табибӣ

منم بیمار و تو ما را طبیبی

Бипурс охир ки эй бемор чунӣ

بپرس آخر که ای بیمار چونی

Миннати пурсам агар ту ме напурсӣ

منت پرسم اگر تو می‌نپرسی

Ки эй ширини ширини кор чунӣ

که ای شیرین شیرین کار چونی

Вуҷӯдии байн ки бе чун ва чигуна сет

وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست

Дило дигар магӯ бисёр чунӣ

دلا دیگر مگو بسیار چونی

Бигӯ дар гӯши шамси аддӣни табриз

بگو در گوش شمس الدین تبریز

Ки эй хуршеди хуби асрор чунӣ

که ای خورشید خوب اسرار چونی