зи мо баргаштӣ ва бо гул фитодӣ

ز ما برگشتی و با گل فتادی

Ду чашми хеши сӯии гули кушодӣ

دو چشم خویش سوی گل گشادی

зи шарм рӯй мо гул аз ту бигурехт

ز شرم روی ما گل از تو بگریخت

зи гули вогштии ӣнҷо сар наҳодӣ

ز گل واگشتی اینجا سر نهادی

Наҳодӣ сар ки пой ман бабўсӣ

نهادی سر که پای من ببوسی

Наёбӣ бӯсаи гулро бӯса додӣ

نیابی بوسه گل را بوسه دادی

Бидон лабҳо ки буии гули гирифтаи сет

بدان لب‌ها که بوی گل گرفته‌ست

Наёбӣ бӯса гарчи аўстодӣ

نیابی بوسه گرچه اوستادی

Барои рафъи бӯяши ин ду лаб ро

برای رفع بویش این دو لب را

Ҳамеи молам ба хокати ман зи шодӣ

همی‌مالم به خاکت من ز شادی

Куҷо бурдорам ин лаб аз ту эй хок

کجا بردارم این لب از تو ای خاک

Вале фитнаи тӯии гулро ту зодӣ

ولی فتنه توی گل را تو زادی

Ту он хокӣ ки аз ҳақи лутфи дуздӣ

تو آن خاکی که از حق لطف دزدی

Ту дуздӣу мурӣдӣу Муродӣ

تو دزدی و مریدی و مرادی