Агар ёри маро аз ман барорӣ

اگر یار مرا از من برآری

Ман ӯ гаштам бигӯ бо ӯ чаҳ дорӣ

من او گشتم بگو با او چه داری

Миёни мо чу ту мӯе набинӣ

میان ما چو تو مویی نبینی

Ту Монӣ дар миёни шармсорӣ

تو مانی در میان شرمساری

Бибин айб ар чаҳ ошиқи гашти расво

ببین عیب ار چه عاشق گشت رسوا

Набошад оргар баҳрӣаст орӣ

نباشد عار گر بحری است عاری

Биё эй дасти андар об карда

بیا ای دست اندر آب کرده

Кулӯхи хушки хоҳӣ то барорӣ

کلوخ خشک خواهی تا برآری

Ту хоҳии ҳамчуи абри бозгўнаҳ

تو خواهی همچو ابر بازگونه

Ки борон аз замин бар чархи борӣ

که باران از زمین بر چرخ باری

Чу нохун низ нагузорад туро ишқ

چو ناخن نیز نگذارد تو را عشق

Раво бошад ки он сарро бухорӣ

روا باشد که آن سر را بخاری

Қарории ёбӣ онгаҳ бар лаби ишқ

قراری یابی آنگه بر لب عشق

Чу сокин гаштае дар бе қарорӣ

چو ساکن گشته‌ای در بی‌قراری

Макун ёд касе эй ҷони ширин

مکن یاد کسی ای جان شیرین

Ки нашносад хазонро аз баҳорӣ

که نشناسد خزان را از بهاری

Надонад атсаро зон лоғи дигар

نداند عطسه را زان لاغ دیگر

Надонад шер аз рӯбаҳи айёрӣ

نداند شیر از روبه عیاری

Бигуфтам эй внк ғўтӣ бихӯрадам

بگفتم این  و نک غوطی بخوردم

Дар он мавҷи латифи шаҳриёрӣ

در آن موج لطیف شهریاری

Шудам аз кори ман аз шамси табриз

شدم از کار من از شمس تبریز

Биё дар коргар ту марди корӣ

بیا در کار گر تو مرد کاری