Манам ғарқаи даруни ҷӯии борӣ

منم غرقه درون جوی باری

Ниҳонам май хулд дар оби хорӣ

نهانم می‌خلد در آب خاری

Агар чаҳ хорро ман ме набинам

اگر چه خار را من می‌نبینم

Ним холии зи захми хори борӣ

نیم خالی ز زخم خار باری

Надонам то чаҳ хораст андари ин ҷӯй

ندانم تا چه خار است اندر این جوی

Ки холӣ нест ҷон аз хорхорӣ

که خالی نیست جان از خارخاری

Танамро байн ки суратгари зи сӯзан

تنم را بین که صورتگر ز سوزن

Бар ӯ бнгошт ҳар сӯеи нигорӣ

بر او بنگاشت هر سویی نگاری

Чу пероҳани буруни афкандам аз сар

چو پیراهن برون افکندم از سر

Ба дарёи дршдми Мурғоби ворӣ

به دریا درشدم مرغاب واری

Ки ғусли орм бурун оем ба покӣ

که غسل آرم برون آیم به پاکی

Ба ханда гуфт мавҷи баҳри корӣ

به خنده گفت موج بحر کاری

Мисоли косаи чубини бгштм

مثال کاسه چوبین بگشتم

Бар он обӣ ки дорад саҳми норай

بر آن آبی که دارد سهم ناری

намедонам ки он соҳил куҷо шуд

نمی‌دانم که آن ساحل کجا شد

Ки пайдо нест дарёро канорӣ

که پیدا نیست دریا را کناری

Ту шамси аддӣни табриз ар малулӣ

تو شمس الدین تبریز ار ملولی

Ба ҳар лаҳза чаҳ афрӯзии шарорӣ

به هر لحظه چه افروزی شراری