Чу ишқ омад ки ҷон бо ман сипорӣ

چو عشق آمد که جان با من سپاری

Чаро зутар нагӯйӣ кории оре

چرا زوتر نگویی کآری آری

Ҷаҳон сӯзед зи оташҳои хубон

جهان سوزید ز آتش‌های خوبان

Ҷамоли ишқ ва рӯй ишқи борӣ

جمال عشق و روی عشق باری

Чу ҷон бинад ҷамол ишқ гуяд

چو جان بیند جمال عشق گوید

Шудам аз дасту даст аз ман надорӣ

شدم از دست و دست از من نداری

Бидидам ишқро чун бурҷи нурӣ

بدیدم عشق را چون برج نوری

Даруни бурҷи нурии аҳ чаҳ норай

درون برج نوری اه چه ناری

Чу аштрмрғи ҷонҳо гирди он бурҷ

چو اشترمرغ جان‌ها گرد آن برج

Ғизоашони оташии баси хушгуворӣ

غذاشان آتشی بس خوشگواری

зи даври устодаи ҷонам дар тамошо

ز دور استاده جانم در تماشا

Ба пеш омад марои хуши шаҳсаворӣ

به پیش آمد مرا خوش شهسواری

Яке рӯе чу моҳии моҳи сӯзӣ

یکی رویی چو ماهی ماه سوزی

Яке миррӣхи чашмии прхморӣ

یکی مریخ چشمی پرخماری

Ки ҷонҳо пеш рӯй ӯ хаёлӣ

که جان‌ها پیش روی او خیالی

Ҷаҳон дар пои асб ӯ ғуборӣ

جهان در پای اسب او غباری

Ҳаме раст аз ғубори наъли асбаш

همی‌رست از غبار نعل اسبش

Биёбон дар биёбони хуши изорӣ

بیابان در بیابان خوش عذاری

Ҳаме тозед ақлами андаки андак

همی‌تازید عقلم اندک اندک

Ҳаме парид аз сар чун тайёрӣ

همی‌پرید از سر چون طیاری

Ҳамин донам дигар аз ман мапурсед

همین دانم دگر از من مپرسید

Ки сад ман нест он ҷо дар шуморӣ

که صد من نیست آن جا در شماری

Ман он обам ки рег ишқ хӯрдаш

من آن آبم که ریگ عشق خوردش

Чаҳ Ригии блаки баҳр бе канорӣ

چه ریگی بلک بحر بی‌کناری

Чу лолаи кФтаҳ эй дар шаҳри табриз

چو لاله ی کفته‌ای در شهر تبریز

Шудам бар дасти шамси аддӣни нигорӣ

شدم بر دست شمس الدین نگاری