Бурун кун сар ки ҷони сархушоне

برون کن سر که جان سرخوشانی

Фрўкни сари зи бом бе нишоне

فروکن سر ز بام بی‌نشانی

Ба ҳар дами рахти муштоқони худ ро

به هر دم رخت مشتاقان خود را

Бидон сӯи каш ки баси хуш май кашоне

بدان سو کش که بس خوش می‌کشانی

Ки ошиқи ҳамчуи сайл ва ту чу баҳрӣ

که عاشق همچو سیل و تو چو بحری

Ки ошиқ чун қурозаи сет ва ту конӣ

که عاشق چون قراضه‌ست و تو کانی

Сиқтҳои чу шукри боз май гӯй

سقط‌های چو شکر باز می‌گوی

Ки ту аз лаълҳо дар ме фишонӣ

که تو از لعل‌ها در می‌فشانی

Зиҳии оромгоҳи ҷумлаи ҷон ҳо

زهی آرامگاه جمله جان‌ها

Аҷаб афтод ҳасану меҳрбонӣ

عجب افتاد حسن و مهربانی

зи хӯбӣ рӯй маро хира кардӣ

ز خوبی روی مه را خیره کردی

Ба раҳмати худ чунонтар аз чунонӣ

به رحمت خود چنانتر از چنانی

Ба ҳар тирии ҳазор оҳӯ бигирӣ

به هر تیری هزار آهو بگیری

Зиҳии ширӣ ки баси сахта камоне

زهی شیری که بس سخته کمانی

Ба ҳар баҳрӣ ки тозии ҳамчуи Мӯсо

به هر بحری که تازی همچو موسی

Шикофади баҳр то дар вай бароне

شکافد بحر تا در وی برانی

Ҳамаи ҷон дар шукр доранд аз васл

همه جان در شکر دارند از وصل

Ки ҳар як гуфт моро нест сонӣ

که هر یک گفت ما را نیست ثانی

Ба кӯҳи таври ту бисёр Мӯсо

به کوه طور تو بسیار موسی

з ғайрат гуфта неи неи лн тароне

ز غیرت گفته نی نی لن ترانی

зи шамс аддӣн бипурс асрори лн ро

ز شمس الدین بپرس اسرار لن را

Ки табризаст дарёии маъонӣ

که تبریز است دریای معانی