эй чашму чароғи шаҳриёрӣ

ای چشم و چراغ شهریاری

Валлоҳ ба худо ки он ту дорӣ

والله به خدا که آن تو داری

Шамъӣ ки дар осмон нагунҷад

شمعی که در آسمان نگنجد

Аз гӯшаи синае барорӣ

از گوشه سینه‌ای برآری

Хуршед ба пеши нури он шамъ

خورشید به پیش نور آن شمع

Як зарра шавад зи шармсорӣ

یک ذره شود ز شرمساری

Вақтаст ки дар вуҷӯди хокӣ

وقت است که در وجود خاکی

Он тухм ки гуфтае бакорӣ

آن تخم که گفته‌ای بکاری

Охир чаҳ шавад каз оби ҳайвон

آخر چه شود کز آب حیوان

Бар чеҳраи заъфарони баборӣ

بر چهره زعفران بباری

То лолаи ситони ошиқон ро

تا لاله ستان عاشقان را

Аз гулбуни ҳақ ба хандаи оре

از گلبن حق به خنده آری

Бар пушт фалак ниҳанд по ро

بر پشت فلک نهند پا را

Чун ту сарашони дамии бухорӣ

چون تو سرشان دمی بخاری

Ангури вуҷӯд бода гардад

انگور وجود باده گردد

Чун пой бар ӯ наҳй фишорӣ

چون پای بر او نهی فشاری

Махдумии шамси ҳақи табриз

مخدومی شمس حق تبریز

Лутфӣ ки ҳазор навбаҳорӣ

لطفی که هزار نوبهاری