Бо дил гуфтам чаро чунинӣ

با دل گفتم «چرا چنینی؟»

То чанд ба ишқи ҳамнишинӣ

«تا چند به عشق هم‌نشینی؟»

Дил гуфт чаро ту ҳам ниёе

دل گفت چرا تو هم نیایی

То лиззати ишқро бибинӣ

تا لذت عشق را ببینی؟

Гар оби ҳаётро бадоне

گر آب حیات را بدانی

Ҷузи оташи ишқ кӣ гузинӣ

جز آتش عشق کی گزینی؟

эй гашта чу бод аз латофат

ای گشته چو باد از لطافت

Пурбод шуда чу сотгинӣ

پرباده شده چو ساتگینی

Чун оби ту ҷони нақш ҳоӣ

چون آب، تو جان نقش‌هایی

Чун оинаи ҳасанро Аминӣ

چون آینه، حسن را امینی

Ҳар ҷони хасис кон надорад

هر جان خسیس کآن ندارد

Май пиндорад ки ту ҳаминӣ

می‌پندارد که تو همینی

эй онки ту ҷони осмонӣ

ای آنک تو جان آسمانی!

Ҳар чанд ба сӯрат аз заминӣ

هر چند به صورت از زمینی

эй хиради шикастаи ҳамчуи серума

ای خرد شکسته همچو سرمه

Ту серумаи дидаи яқинӣ

تو سرمهٔ دیدهٔ یقینی

эй лаъли ту аз кадоми конӣ

ای لعل! تو از کدام کانی؟

Дар ҳалқаи дро ки хуши нигинӣ

در حلقه درآ که خوش نگینی

эй аз ту хаҷали ҳазор раҳмат

ای از تو خجل هزار رحمت

Он дам ки чу теғи пари зи кинӣ

آن دم که چو تیغ پر ز کینی

Шамси табризи сӯратати хуш

شمس تبریز صورتت خوش

Ва андари маънӣ чаҳ хуши муайянӣ

و اندر معنی چه خوش معینی