Дар фаноӣ маҳз афшонанд мардони остӣ

در فنای محض افشانند مردان آستی

Домани худ брФшонд аз дурӯғу ростӣ

دامن خود برفشاند از دروغ و راستی

Марди мутлақи дасти худро кӣ бёлоид ба ҷон

مرد مطلق دست خود را کی بیالاید به جان

Охир эй ҷони қаландар аз чаҳ паҳлуи хостӣ

آخر ای جان قلندر از چه پهلو خاستی

Соликии ҷони муҷаррад бар қаландар арза дод

سالکی جان مجرد بر قلندر عرضه داد

Гуфт дар гӯшаши қаландари кони тараф май востӣ

گفت در گوشش قلندر کان طرف می واستی

Кин тараф ҳар чанд сӯзӣ дар шарори ишқи хеш

کاین طرف هر چند سوزی در شرار عشق خویش

Лек ҳам мутлақ нае зеро ки дар ғўғостӣ

لیک هم مطلق نه‌ای زیرا که در غوغاستی

Дар ҷамоли лами изли чашми азали ҳайрон шуда

در جمال لم یزل چشم ازل حیران شده

Не фузудӣ аз ду олами не з нафиш костӣ

نی فزودی از دو عالم نی ز نفیش کاستی

Ту на ин ҷое на он ҷо лек ушшоқ аз ҳавас

تو نه این جایی نه آن جا لیک عشاق از هوس

намекунанд он ҷои назари кони ҷостии он ҷостӣ

می‌کنند آن جا نظر کان جاستی آن جاستی

эй ки аз алои ту лоФидии бад-ӣн зафтӣ мабош

ای که از الا تو لافیدی بدین زفتی مباش

Чашмҳоро пок кун бингар ки ҳам дар лостӣ

چشم‌ها را پاک کن بنگر که هم در لاستی

Марҳабои ҷони адами ранги вуҷӯдомези хуш

مرحبا جان عدم رنگ وجودآمیز خوش

Фориғ аз ҳасту адами мар ҳар дуро оростӣ

فارغ از هست و عدم مر هر دو را آراستی

Покӣ чашмат набошад ҷузи шаҳи табризён

پاکی چشمت نباشد جز شه تبریزیان

Шамси дайнгар ӯ бихоҳад лек не зон ҳостӣ

شمس دین گر او بخواهد لیک نی زان‌هاستی